körlük tiryakisi insanların yolunu kaybetmişliği ile
hiçliğin o alaycıl kıvılcımları
her gece ruhuma çarpan o onulmaz,
kaçınılmaz egomu savunmasız bırakana dek
imgelerin anaforunda çalkalayıp kelimeleri
kendimi yazıyorum
ah ! unut beni


unut beni ey ölüm
seni kucaklamayı öğrendiğimde terkettim cehennemi
umudun cennetim olduğunu öğrendiğimde
koyunların o sessiz sürekliliğinden
denizin neşeli pırıltılarına
hiç söylenmemiş şarkıların ezgileriyle
sustu sandığın bu insan
aşkla bilenmektedir




ve zaman
yukarılardan sessizce akıp geçerken,
aslında yüreğimdeki yıldızların yörüngesinde birikmektedir
zamanın kendi içinde buluduğu o pırıltı
tüm bu kader denilen rastlantıyı yerle bir edercesine
gittikçe sonzuzlaşan
gittikçe umarsızlaşan
insanlığın ortak ezgilerini duyana dek
ta ki son kalan simgenin kucağında
maddenin ruhuyla birleşene dek
ölümlü sandığın bu insana
tekamül etmeyi öğretmektedir




unut beni ey zaman
ölümlü sandığın bu insan
bütün bu manzarasız şehirlerden
korkuyu hükümsüz bırakırcasına dik
zihin dediğimiz o bilgenin koruyuculuğu ile
özgürlük anıtlarını kıskandırırcasına
yıkıldıkça doğrulmayı
vuruldukça çoğalmayı
yoruldukça uçmayı öğrenene dek
sonsuzluğa yürümektedir




Atzen ATA