yanlızlar rıhtımına çıkıyorum bu gece
bak üzerimde sadece beyaz bir elbise
gökyüzünden seyredecegim artık seni
ellerimde bir demet beyaz karanfille
son veda mektubum bu sana sus ve dinle

umut sandalına yüklüyorum hayallerimi
gözlerimden dökülen bir kaç damla yaş ile
hüzün deryalarına salacagım imkansız aşkımı
öylesine uzaklara gidecegimki dönüşü olmayan
sen doldurdum sol yanımı ve sen koydum adını

hüzün kaplarsa yüregini çıkıp semalara bak
yıldızları söndürüp çiçekler saçacagım üzerine
gözlerin dolarsa sakın ama sakın dökme yaşlarını
bilesinki sen üzülürsen eğer ben kahrolurum
kıyamam bugulu bakan gözlerine bir kez daha ölürüm

ben doğarken yağmur yağmış şehri götürürcesine
işte bu gecede yağıyor ayrılıgımıza sevinircesine
belkide hiç bilmeyecektin seni sevdigimi ölürcesine
sen benim karanlık dünyama doğan güneşimdin bilmesende
tabiatın kanunu bu çok seversen kaybedersin işte

ömrümde tatmadım ben böyle imkansız bir sevdayı
dalgalı denizlerin hırçın sularında bogulurcasına
baharın kışını gecenin gündüzünü yaşaması gibiydi
seher vaktinde öten bülbüller dillendirirdi aşkımı
nurlu sabahımda sevda bulutu olup yağardın düşlerime

ruhumu sıgdıramadım hergün kanayan yaralı kalbime
tutamadım sözümü tutunamadım hayata ne yaparsın
her ne kadar kızsanda bana söz geçmedi deli gönlüme
bir fırtına aldı savurdu beni ordan oraya ordan oraya
yaşama dair herşey bittide birsen kaldın beyaz karanfil

Erkan Sezgin