Gel gel

Şuurlu şuursuz bahanelerle,
İnsanlar her yana akıyor sel, sel.
Bigâne habersiz şahanelerle,
Kendine yabancı geziyor el, el.

Nice gizem sarmış, açları toku,
Bir garip duygu ki şoklu yor şoku,
Suni İremlerden gelen her koku,
Şehvet rüzgârıyla esiyor yel, yel.

Kapital çıkarın emrine göre,
Günbegün değişir adet ve töre,
Hayalin renkleri can gözü köre,
Benlik tezgâhında örülür tel, tel.

Eşler ki aklınca bıkmış eşinden,
Dur duraksız gider mevhum peşinden,
İşinden öteye mevcut işinden,
Gaipten bir sesler diyor ki gel, gel.

Arifi billâh tan geride kalan,
Kendinden kendini gasp edip çalan,
Hakikat özünü örtemez yalan,
Takkeler düşünce görünür kel, kel.

Evvelde, ahirde, zahir batında,
Bütün olumların haddi zatında,
İzanım, irfanım onun katında,
Aklımı ne kadar çelersen çel, çel.

Yaralı gözünü her yana salmış,
Gayretten kurtulup hayrette kalmış,
Olup bitenlerin seyrine dalmış,
Merkeze oturup bakıyor pel, pel.

01.01.2015…Mustafa Yaralı