Ne çok aramıştı aslında sevgiyi
Kaç yüreğe dokunup hüsranı hasat etmiş
Kendi sessizliğine gizleniyordu
Kibrin ardına sığınarak
Çok şey değildi istediği
Ne anası sevebilmişti ne de babası
Varlık içinde mahkûmdu yokluğa
Tek dayanağı Allah olmuş
Ama zamanla ona da isyankârdı ruhu
İnsanları tanıdıkça
Kapılarını bir bir kapatıyor
Can yakmak için elinden geleni yapıyordu
Sanki geçmişin intikamını alıyordu
Sevda simsarı insanlardan

Hiç öğrenmemişti sevmeyi sevilmeyi
Her sevda limanında yeni bir hüsrandı onu bekleyen
O kadar aç ve hasretti ki huzura
Bilmeden kendisinin uzaklaştığını
Ona uzanan ilahi ellerden
Yalan tek dostu olmuştu
Farkına varmadan en büyük yalanları kendine söyler oldu

Hiç bitmedi arayışı
Dindiremedi solundaki kanamayı
Merhem olacak her kişi
Bir yara daha açtı soluna
Ve
Bir gece Azrail’le dertleşirken
Kendisini buldu yağmurun altında yürürken
Bırakacakken kendisini azgın sulara
Unutmak üzere bir seslenişti kulağına dokunan
Belki de hayata tekrar merhaba deyişi

Kaç kırgınlık daha bekliyordu onu
En çokta kendisi kırıyordu
Kulak vermeyerek ilahi güce
Her defasında manevi bir tokattı yüzünde patlayan
Ayaklarını kanatacak yola çevirmek için
Her adımda tüketirken tükeniyordu
Ona koşulsuz kucak açanı
Bilmeden onun ilahi aşkı olduğunu


Asırlar önce birbirine vermişlerdi sevda sözü
Ölümlere yatmadan önce
Ve unuttular her tekrar var oluşla
Birbirlerinden güç alarak kıyamete ilerlerken
Bilmiyorlardı
Mahşerde ellerinin kenetleneceğini ….