Sonbahar çöktü üzerime
Bulut bulut yağıyor yalnızlık
Unutmaya yüz tutmuşken ben hüzünlerimi

Zaman eskiyor avuçlarımda
Tutamıyorum benden kaçan saliseleri
Tutunamıyorum mutluluklara
Doğmayı unuturken güneş
Ben sarılıyorum gecenin zifirîne
Örtünerek aldanılmışlığın yorganını

Olmuyor işte olmuyor
Tüm çabalar boş
Her şeyimi feda ederken
Sevginin bir kırıntısına
Gülüşüne kurban olurken ben
Avuçlarıma acıları bırakan sen

Darağacında tüm umutlarım
İzliyorum ölüşlerini sadece izliyorum
Verilen sözler çoktan hakkın rahmetine kavuşmuş
Ben sevgiliye verilmek üzere alınmış
İstasyonda unutulmuş bir papatya
Kendine acımayı çoktan bırakmış

Duyuyor musun ?
Rüzgâr ayrılık ıslıkları çalıyor
Kavuşmayı başaramayan ellerimiz
Zamansız ayrılıyor
Ağlamıyorum
Ağlamayacağım
Kabullendim
Hüzün ana rahiminde yazılmış anlıma


Resimlerde kalmış
Dudak kıvrımlarıma dokunan gülümseme
Unutmuşum gülmeyi
Sevmeyi sevilmeyi unuttuğum gibi
Belki de anlamak istemedim
Sevginin huzurun bana haram olduğunu

Titrek parmaklar ile dokunuyorum soluma
Bir bataklık
Onlarca hançerin çürümeye yüz tuttuğu
Ağır bir ihanet kokusu yayılıyor
Gözlerim buğulanıyor
Yok saydığım geçmişimi anımsayınca
Ama yok
Ağlamayacağım