![]() Unut Deme,Unuttur...Çocuktum Gelinliği hayal edemeyecek kadar Acıyı yüreğimden def edemeyecek kadar da güçsüz Ağladığımda, annemi yanımda sanıcak kadar da çaresizdim Ev ile yuva ayrımını yapamadım Ailemden ilk ayrılığımdı bu Yürekten ayrılmak ne anlama geliyor bilmiyorum sen öğretene kadar Sonra büyüdüğümü sandığımda kucağımda başka bir hayat vardı Ayaklarım henüz beni bile taşımıyorken Kollarımdaki hayata ben bakabilirdim Sen de beni büyüt istedim ama olmadı Toparladım kendimi Affetmenin büyüklüğünü sığrdırdım yüreğime de Sen beni sığdıramadın kalbinde küçük bir yere Acılarımla beraber büyüttüm kendimi Sen yara açtıkça ben üstünü kapattım Çünkü sen hatalarının arasında yaralarımı saracak kadar bile zaman bırakmadın Şimdi ise ’unut’ diyorsun Hiçbir yardımın olmadan ’sar kendi yaralarını’ Sen bana yar olsaydın,ben gözlerimi kapatırdım Ama yoruldum Sen bana dikenlerle gelirken gül varmış gibi gülümsemekten Sen bana baktığında onu sevgi zannetmekten Açtığın yaralar dün gibi yüreğimde sızlarken ben iyileşmiş gibi yapmaktan yoruldum Sana çocukluğumla geldim ben Çocukluğumun bütün masumiyetini serdim ayaklarına Mahvettiğin yıllarımı sana hediye ettim Verdiğin mükafata karşılık bile susuyorken Senden sadece birazcık sevgi bekledim birazcık güven Sen de biliyorsun çünkü Sen bana bir katsan ben sana ömrümü sererdim Bu yüzden bana ’unut’ deme Unuttur Çünkü ben ’mış’ gibi yapmaktan artık tükendim... |