ışıktan yana şansı var gecenin
kımıldamadan aksını dolduran yolcuya
bir yük daha vermek istemiyor
vehim tırnaklarını kemiren bir kediyle konuşuyoruz
nasılsın pisicik nasılsın

şefkatin tonu pembe kılıklı ev
yavaş yavaş dokununca sırtına
yelesinden çenesine doğru bir gülümseme
hislerimizde titreşen yokluğa dalıyoruz

zamandan büyük
onu kapsayıp içini boşaltan duygu bu
havayı yaran yarasanın yarası gibi
hiç unutmayacağım seni

dedik
ve o sakinlik başımızı okşayınca
yaprakların bir birini dinleyen sessizliği delindi
öyle çok oldular ki
bize yakın ruhlar yavaşça
uyandırmadan karanlığı
üstümüzden aktılar

gönlümce boşluk
gönlümce sonsuz bir rahatlık sonesi
baharlar tamamlanmış turunu
biliyor muyum ki
yarın pazartesi

takılıyor çiçek
noksansız büyülü sevincimize
hırpalamadan göz uçlarımla geceyi
örtüyorum üzerinize.