Kız evi,naz evi derdi, ebem rahmetli...Sanırım aşk icat edilirken,muhteviyatına konan duygular arasına,naz konurken,dozu fazla kaçmış gibi sanıyoruz hepimiz...oooo,şimdikilerin çektiği nazı,nazdan mı sanıyoruz biz...Naz dediğin,çöllere düşürmeli,dağları deldirmeli,sürüm sürüm süründürmeli,yedi gece-yedi gündüz güneşte pişirmeli...Ta ki,sevdanın ve cananın kıymeti bilinmeli...Kolay elde edilen herşey,kolay terkedilir ve kıymeti bilinmez...Ama,neyi zorla elde ettiysek,o bizim yanımızda çok kıymetlidir...Mirasyedilere bir bakın...Baba malını ne de tez tüketiverirler...Aşk da, dünya malı gibi zor elde edilmeli ki,kıymeti biline...Şiiri özel sananlar olabilir..Şiir,yaşadığımız aşklardaki zaaflarımıza ayna tutuyor bence...Ha,şaire özel diyenler varsa,şair çabuk pes etmiş ve nazları,"ben hangi yüzüne inanayım"diye algılamış...Canan ne diyorsa ,odur...Vardır belli ki bir bildiği...Malum,çok dövülen keşkek tatlı olur..Canan da,keşkeğin tatlı,yani sevdanın uzun olması için,yakmak istiyor sevdiğini...Ne rol yapıyor,ne de kararsız canan...Malum,hamdım,yandım ve piştim...Canana ulaşmak için, bu merhalelerden geçmek zorundayız...Yoksa çiğ ekmeği ve aşı kim yer ki...Tebriklerim,ayna tuttuğunuz zamane aşklarının, dizelerinizde resmedilmeleri içindir...