Seni:
Yaşamaya dair değirmende buğday
Bir pınardan akan su biliyorum
Düşlerimi yollara dökecek
Eteğine tutunup
Gözlerinden geçeceğim tanrıya

Yılanlar çıyanlar tarafından
Uğultulara bozulsa rüyam
Kırk gün kırk gece
Saat hep akrebi dönse
Yüreğim:
Kerahât vakti gergef kilim dokusa
Sırattan geçirseler
Sendelesem
Düşecek olsam
Ahireti panayır yeri farz edip
Akşam serinliğinde
Şenlik ateşleriyle yanarım
Bir liman gibi ağlarım gemisine
Ağıtlarımı içer gözcü melekler
O zaman bile sakın!
Islıklarımı duyma! "Bekle" feneri yakma
Çöl ufku ol "O kadar uzak" söz! geleceğim
Bırak ölüm dönelsin başucumda

Kutlu varlığına
Güvercinleri çağırdım
Kadifeden kanatlarına kuruldum
Rüzgâr’ın sihiriyle karşıla beni
Gözlerinin örsüne uzat
Işımasıyla bir ah çekip
Buluşayım çocukluğumun kesilen göbeğiyle

Ellerim buz tutanda geçtiğimiz aralık
Mah yüzüme sen vur temmuzda
Söylemek gerek artık!
Beni tutup Marmara’ya doğru çeken
Güneşin tılsımı!
Okyanus’um!
............................O sensin