Bahçeler, ağaçlar kırgın...
Böcekler, çicekler dargın...


Sonra bir köşe başında oturup kalbimizi tutuyoruz
Ben yılları nerede kaybettim?
Ömrümü hangi çeşme başında sebil ettim?
Aşk’a varışıma
Kurban olayım Yaradan’a...


Aşk ayaklanmıştı bir kere
Kış odasında şimdi buğulu nefesim
Bırak sökük kalsın rüzgar
Yıllara verdiğin hüzün
bir çizik daha atsın!


Şimdi yakamda çürümüş bir çiçek,
içime ektiğin ağaç, tersine büyüyor
Solmuş bir gülün izi kaldı senden
Çibanlar çıkaran aşk’ı
bir bir yırttım hayal perdelerini...


Boyası kan olsa da kalanlarımın,
andolsun şiir değildir gözyaşlarım
Ezelle ebed arasında yoldayım şimdi.
Başı dumanlı dağlara düşüyor yolum,
denize koşan sulara...


Toz toprak oluyorum
kokusu senden
kudretini görüp bir rüzgâr esiyor,
Bu da senden, o da senden.
Hepsi senden...