geçmişin ve geleceğin dilini unuttum
sesimi ölçtüm aynada
dakikalar beyazdı sanki
sisin üşümüş halide olabilir bu
bakışım susturdu içimin kızakçısını
sözcüklerini buza kazıyan şairin şiirlerinde
uykulu bir şarkıyım
bir filmin yarısıyım
donmaktan korkan bir ruhun izi var dizelerde
ev haddinden fazla aydınlık
madde üryan
dekoltemde göktaşı
manzaranın tamamını göstermeyen perspektif gibi
görünen ya da görünmeyen sadece kelimeler
benden bahseden yok ki
sahne arkasına saklanan yıldız gibiyim
bir düşe musallat olan sayıklamayım
denizsiz bir dünya bu
yüzümde kocaman bir duman
bulanık bir ayrıntıyım
yine sır oldum, tebrikler

olabilir, oldum ölmek bilmeyen intihar
gibi gülümsüyorum
sen gülme
bir nehrin öte tarafındaki gölgem ol
bana endişe ile bak
isyandan yorgun düşmüş bir devrimcinin
yüklemi sende kalan sloganıyım
içimin engelli koşucusu devrilerek bitiriyor yarışı
bölünmüş bir acının suni teneffüs isteyen gecesiyim
onarılmaz bir çığlığım eski bir sessizliğe uzayan
modern dünyanın en lekesiz dengesizliğim
tarihle ve siyasetle nasıl uyum sağlasın
bütün bu kirlenmişliğin içinde
şiirim migrenimin incelmişliğidir
her satırda yalnızlığa yürüyen
yüzüme atılan çentiktir imge

yorgunluğum inzivadaydı, sonra seni gördüm
buralarda bir yerlerdeydi yaşama sevincim
gündüzümü gökkuşağı altındaki çayırlara fırlat
kozmozun mistik tarafını bulduğumda
açık kapıyı da bulacağız
bana gelmeyi doludizgin iste
buralarda bir yerde aklımızdan kurtuluruz belki...