şiiri;

yatay düzlemde yarattığı sarsıntıları incelemeden önce muhakkak dikey düzlemdeki iz düşümleriniz
z ekseninde yarattığı boşluksak etkilerinin toplumun alt katmanlarında yarattığı oligarjik çığlıklarını göz önünde tutmakta fayda var. Küresel ısınma sonucu yeryüzünde oluşan problemlere çözüm amacıyla şair;
çekilen sularla beraber hava katmanında oluşan yoğun hareketlilikten doğan rüzgarın bireyin içine doğru yapacağı yolculukta hız ve hareket kontrolü açısından önemini özellikle vurgulamıştır. Şair;
bulgularına tıbbın olanak verdiği ölçüde değerlendirerek;
yana sonucu oluşan bazı duyguların yeni doğumlara gebe olduğunu en başta da ihtirasın koştuğunu derinliğine anlatmıştır.

Şair; ameliyat masasındaki işlemine devam ederek bazı kokan uzuvları esas duygulardan ayırmayı başarmıştır.

Şair;

ayırdığı uzuvları bir kenara koyduktan sonra hayatın gerçeğine dönmüş ve eksik kalan uzuvlar nedeniyle gittikçe tükendiğimizi
güneşin bile artık doğarken bizim için doğmadığını, ay'ın bile küskünce köşesine, yıldızların arasına çekildiğini yine şiirsel bir dille felsefe dünyasına mahsus sözcüklerin sığınağında anlatmıştır.

Şair; şiirin sonunu hayatın sonuna benzeterek yitirilen uzuv ve duygulardan sonra Yaradan'a dua ederek O'ndan yardım istemiş ve ölmeden önce aklını kaybetmek istememiştir.

Son üçlükte ise şair;
hayatın gerçeğini bu sefer yatay olarak anlatmış ve bir grup insan giderken ve yiterken camide de olsa yeni bebeklerin hayata atıldığını, bunu da sütten kesildiğini vurgulayarak anlatmıştır.

tebrikler
imle

Masumiyetin ve duruluğun şiirsel tarifi...

''
gördün mü?
sütten kesilmiş bir bebek ağlıyor
cami avlusunda''

Evet!...
Dünyadaki bütün pislikler, bütün çirkefeleri bir kenara itiyor şair elinin tersi ile.
Ve,
cami avlusunun ulviliği ile, bebeğin saflığını, temizliğini birleştiriyor,
sihirli sunumu ile yüreğimize nakşediyor.
Bir de,
tasdik ettiriyor üstelik;

'' gördün mü?''

İstersen görme!...
Kolaysa görme!...

Öznesi kalplerin zaafı olan bir hikaye var aslında bu şiirde.

Belki zamansız, ya da geç kalmış yaşanmamışlıklar kahramanı bu hikayenin.

''... ve doğar
küllerinden
ölüme gebe ihtiraslar''

Bir de,
vuslata ermiş gönüllerin yitik heyecanları dillendirilmiş.
Hoş bir hayal ile bağlanmış şiir.

''
duydun mu?
pişmanlık kokuyormuş ahlar''

Dudaklarda gölgelenen hoş ve yaşlı bir tebessümün,
atiden maziye seslenişi bence bu.
Son derece dikkat çekici, son derece sempatik...

''ama kuşku
ama cinnet
(aklıma mukayyet ol tanrım
biraz huzur bahşet)
sonu cennet belki
sabır taşına dönmüşlüğümüzün''

Aklın,
gönüle hakim kırıldığı zaman dilimlerinin fotoğrafını gözlemliyoruz bu bölümde.
kuşkuyla,
cinnetle,
ama sabırla,
cennetlik bir sabırla dayanabilmek hayatın acımasızlığına...
Kaderin sevimsizliğine...

Değişik bir şiir.
Sevdaları bilen,
yaşayan,
hatıraların sevimliliklerine mahkum eden
ve,
yaşanmışlıklar arasından dönüp de hani,
yaşanamamışlıklara bir göz atmak gibi hoş bir kurgu okuduk...

İlginç ve güzeldi...

Sakin ve sessiz bir denizin yaladığı eteklerinden başlayarak, ta yüksek doruklarına kadar ateş böceği misali ışıkların dağıldığı bir Doğu Karadeniz gece manzarası eşliğinde yazdığımız yorumla,
size bu kez memleketimizden iyi geceler diliyoruz efendim...