şiir
denize atılan mayın gibi
ha patladı
ha patlatacak
balıklar kafalarını koruyor
balıkçılar
güneşi
deniz sallandı
sallanacak


şiir
tüm bunların üstesinden gelirken
şair
gülümseyerek

yakamozu bırakıyor
okurun düşlerine

tebriklerimle

İnsanın dış görünüşü, iç görünüşünün aynasıdır bence.
Dışın nasılsa, için de en azından ona benzerdir.
Bizler,
bu satırların yazarının dış görünüşünü bilemiyoruz.
Ama,
kelimelerinden, cümlelerinden, noktası, virgülü,
parantezli gülücüklerinden bir nebze de olsa iç dünyasını tanıma fırsatı buluyoruz.
Buradaki bir küçük kelime,
bir yalnız cümle,
hatta ve hatta bir noktalı virgül bile,
yazanın ruh halinden bir bukle fikir taşıyor düşüncelerinize.
Eğer,
yazılanları,
sadece gözlerinizle değil,
gönlünüzle de okuma beceriniz varsa,
inanın insanların fiziki görünümlerini bilmeniz, tanımanıza hiç gerek yoktur.
Onu,
gerçek hayattaki çevresinden çok daha yakından, hatta bilinmeyen yönleri ile de tanıma imkanına sahipsiniz demektir.

Şiire gelirsek;

Yazılan tüm yazıları, yazarının nezdinde yorumluyoruz ama,
aslında tüm düşüncelerimiz üçüncü kişilere yöneliktir.
Yorumları kendi üzerine alıp, sitemkar dönüşler yapan şairlerimiz mevcut.
Bu konuya da açıklık getirdikten sonra diyoruz ki;

'ruhum
bir halt da sanıyordu kendini
iyiliklerin anası
felaketlerin kalkanı
kapalı pencerelerin ardında yaşananların
görmeyen tanığı
sadece yakını
iyimser düşlerinin
bilmiyordu
yüzünde eskiyen hep aynı akşamdı''

beyhude bir sitem var burada ruha.
O ruh, kendini bir halt sanıyor ya,
varsın sansın.
Dünyaya hep pembe gözlüklerle,
mutluluk esintilerinin gezindiği pencerelerden bakmaya devam etsin.
Boş versin kapalı pencereler ardında yaşananları, sevimsizlikleri.
Güzeli, iyiyi, temizi çizmeye devam etsin ak tuvaline.
Ve,
hayatın nihayetinde,
o ruh,
asla enkaz olmayacaktır.
Başka gönüllerde, başka mevsimlerde, başka iklimlerde,
hep güzellik timsali olarak yaşayacaktır.

O nedenle,
beyhudedir ruha sitem...
Sitemi hak etmemektedir bence.
'