her gün aynı şey
yaşamak yaşamak
ki beyazı azalan bir şey
keskin bir aydınlığın ağzında kuş
yavaş yürür yaşlı adam ıslık çalar eli başı oynar
biraz sonra biter çarşaflar pencereler mavilikler
kendini uyutur sokak
kirpiklerin düşünce

daha uzak bir yerde bulunuruz
kim bulur bilmiyorum bir martı
ıstakozun bacakları zift içinde
kum pek yoğun içine çekilince

siyah yuvarlak damlar damlar kalbimize
ateşe elini uzatmanın gecesi
korkular serinliği arkamızda
dağlar kocaman ellerini hatırlatır
bir ürperti var omuzlarımızda

katlayıp koyar gibi yap ayı
yasak mı istediğini yap yıldıza dokun
her şeyin bir sonu varmış
gibi üzülme
üşüme içime sokul

yosun kokusu karanlığın bacasını yakacak
cinler doluşacak ırmaklara
içimizdeler o parlak kımıltı ve köpük
öpüşürken duyma dinleme
aklını parçalayan harfler bul
bir ıslık arakla uzun uzun
kendini uyandırır sokak
kirpiklerin düşünce.