konu bu
biraz ışık
melek kanatlarına uysallık giydirilen bir çocuğun
güneş operasına kaçış günlerine uyarlanmış
iki kirpik yangının bir birini öpmesiydi bu uyuşmalar
ve şiddetin kendi üstünde acısını örten bir mutluluğa dönüşmesi yarışmasında
sınıfta kalmış ağaçlara
henüz gölgelerin nasıl biriktiğini öğretmeden
üstelik iki mavi arasında
kendine kendini hatırlatmayacak yalanlar bulmak için
boğularak şarkılar söylemesiydi beyaza

ölüm iyi bilinirdi
ve giyildiğinde uzun bir ayrılış
her şeyi anlamak için yağmurları beklemek
ya da dünyadan kalma bir kaç söze ait olmak için
eski yaralarını deşmek
yaşayanların ağaçlara dileklerini asması değildi
dönen soruların içinde
dönmeyen her şey

ve sana cevap verirken
ansızın içimizi dolduran bütün rüzgarların
sır verme yarışında
bir fısıltı ile hayatıma karışman
sonsuzluk tanımına sığmayan sevinçler içeriyor
ve konuştukça kaybolan kederler

artık üstüme örtündüğüm her şey bana ait
tek kişilik koca bir gövdenin devamı isek
ve hatırlanıyorsak mutlak
kayan yıldızların görkemi
incinen sevgi patlamalarıdır.