Çocukken nasıl ağlardım anne...
Bugünlerde ağlayamıyorum anne
Ağladıktan sonra mutlu oluşlarımız vardı
Teselli eden bir el vardı anne

Hayallerimiz de evlilik mi kız mı?
Ne arardı küçüçük kelime dağarcığımızda
Bilmediğimiz , ayıp dediğimiz kelimeler de
Utangaçlık duyduğumuz bir yüzümüz vardı anne

Saklambaç oynadığımız mahalle de
Erik çaldığımız bakkal Hüseyin Amca da
Çamura bulandığımız çukurlar da
Küçücük dünyamızda büyük mutluluklarımız vardı anne

İlkokul yolunu tutuğumuz zamanlar da
İlk zil sesinden sonra kantin de
İtişip kalkıştığımız arkadaşlarımız arasında
Düşe kalka yaşadığımız samimiyetimiz vardı anne

Eve gelirken okul yolunda
Mahallede top koşuşturduğumuz da
Gece yarıları evlerin zillerini çalıp kaçtığımız da
korkuyla karışık sevinçlerimiz vardı anne


ilk kız arkadaşı edindiğimiz ve havasını attığımız zamanlar da
kısa süreli olsa da havamız vardı anne

Zaman nasıl geçip gitmiş değil mi?
Bardaktan boşalırcasına
Geçmişte kaldı tüm samimiyet
Mutluluklar , sevinçler
Dostluklar, kardeşlikler
Yalnızım artık anne, yalnızım


Şair ve Yazar: İbrahim Halil ÖZLÜ




Şair ve Yazar. İbrahim Halil ÖZLÜ