Sabaha karşı ben ve kendim oturuyorduk,
Sonra aklıma geçen gün sana diyecekken
Araya bi laf girince unuttuğum şey geldi.
Hemen telefona sarıldım...
O an farkettim meğer sen taa geçen gün gitmiştin.
Öyle sensiz bıraktın ki beni...
Kendimi rakip takımın üçe bir yakaladığı,
Bir yandan pozisyonunu kaybetmemek amacıyla geri geri giderken,
Diğer yandan kolunu iki yana açıp geri gel diye
Takım arkadaşına isyan eden defans oyuncusu gibi hissettim.
Sadri Alışık’ın Ah Müjgan Ah filmini izledim sensizken,
Efkarlıyım Abiler, Muhabbet Kuşu
Ve de bunlara benzer bütün filmlerini izledim.
O gırtlaktan o hüzünlü "Hey yavrum hey" deyişi yok mu?
Sensizliğime tuz bastı yemin ederim.
Seni kimse bana sormaya cesaret edemiyor biliyor musun?
Kendi kendime soruyorum seni,
Nereye gittiğini...
İngiltere Milli takımından sekiz tane yediğimiz maçı anlatan spiker abi gibi,
Hüzünlü anlatıyorum seni kendime.
Gheorghe Hagi’nin futbolu bırakmasından daha fazla koydu bana sensizlik.
Sen benim gönlümün on numarasıydın.
Sen benim gönlümün Karpatları’nın Maradona’sıydın.
Bak sen gittin ya şimdi cümlelerim de tek, bi başına.
Bir kanepe ve bir battaniye eşliğindeki gündüz uykuları sensizken peydahladı bende.
Sensizlik; melemenin yarısından fazlasını zorla sana yedirip,
Sonra da hepsini kendi yedi bana hiç bırakmadı diye kızdıramamakmış seni.
Yüklemi dahi öznesine göt dönen cümleler vardır ya hani,
Af edersin ama öyle bişeymiş işte sensizlik yani.
Sensizlik poyrazın hiç esmemesiymiş,
Çise yağmurlarının hiç yeryüzüne düşmemesiymiş.
Herkesten ıssız ve tenhaymış sensizlik.
Cüneyt Arkın abimin Alın yazısı filminde Fatma Belgen ablamı
İstemeye istemeye bırakmasıymış sensizlik.
Kemal Sunal’ın Yüz Numaralı Adam filminde,
Süleyman Turan abimin "Sen hiç aşık oldun mu?" sorusunu duyunca;
"Valla ben aşık olunca sesim kısılıyo,
Aaa yapıyorum, ses çıkmıyo" diyerekten
Sonra da Oya Aydoğan ablama bi bakış atar ya;
Şerefsizim aynen ondan daha bi içim yandı sensizliğe.
Sensizlik bi hapishanede mahkumluk gibiymiş.
Böyle etrafım sensizlik dikenleriyle çevrili,
Başımda sensizlik gardiyanları hüküm sürmekte,
Görüş günlerimde bile sadece sensizlik gelmekte
Ve de sensizlik kuşu tüneyip ötmekte her sabah pencereme.
Bazen hani amaan boşveeer deyip,
Sensizliği unutmak ister gibi kendini kandıraraktan kalkıp;
Tey teeyy, amaaaan, of, hadi bakalım, oy derken;
"Puuuff" diye usul bir ses çıkar ya içinden:
Hah işte o ses sensizliğin sesidir işte.
Daha çok düşünmeye zorlanmakmış sensizlik
Ve her şeyi sorguluyor insan sen yokken.
Meğer sensizken ben aslında bensizmişim.
Artık sana sensizim bile diyemiyorum.
Ulaşamıyorum çünkü sana sesimi duyuramıyorum.
Sensizlik kelimesinden onsuzluk kelimesine attın beni.
Onsuzluk sensizlikten daha ağır bir iklim çeşitidir biliyor musun?