mum gibi eriyor düşlerimde, ellerin
salkım söğüt gölgelerine sürüklüyorum bizi
gitmek istiyorsun
olmaz diyorum olmaz
şahidi olamam senli yenilgilerin
gözlerimi kapatmamı söylüyorsun
ellerin eriyor
düş bahçelerini ıssız bırakıp
ben de kaçıyorum


bir nokta cümlesini arıyor bitkinliğine rağmen
yazacağım mektupların harflerini topluyorum dağıldığı yerden
bir dolu den den(’ ’ ’ )
seni seviyorumlu satır altları
bir dolu ten düşüyor gözlerinden
sarışın, esmer, buğdaysı


yeni yetme çağlarımın masum arsızlığıyla
dikiliyorum karşına sonra
adam duruşunun kararlılığıyla kaşlarını çatıyorsun
içimdeki çocuğu korkutan bakışların
gülme isteği uyandırıyor bende
kusura bakma diyorum kahkahalarla
artık biliyorsun gözlerimle dudaklarım arasındaki bağı
sessizliğini de alıp gidiyorsun duymamak için


gülüyorum unutana dek çaresizliğin tadını
çay yapıp yeni bir romana başlıyorum
sigaramı yakarken ellerime takılıyor bakışlarım
ellerin küçülüyor yeniden
habercisi oluyor sarsılan omuzlarım krizin
aynı sahnenin içinde buluyorum kendimi
adamlar geçiyor önümden dik yakalı ispanyol paçalı
yana yatırılmış saçları, hele ayakkabıları!
yerlere yatıyorum gülmekten
artık biliyorsun nedenini
bu film
ağır trajedi