Bir alışkanlıktır seni beklemek
Sözlerimi kaleme alıp
Kağıda döktüm
Ve seni bekledim
Gelirsin diye
Kaçak bir çay koydum ocağa
Düşlerimin infaz edileceğini bildiğim halde
Gecelerde saatlerce seni bekledim
Ama sen yoktun
Sen gelmeye izin vermesende kendine
Ben yalnızlığımla karanlığımda kalsamda
Yine seni bekliyeceğim
Sen gelmesen de
Gökyüzünün maviliğinde sana dokunacağım her gece
Ve yokluğun içimi acıtsada
Haykıracağım seni
Yüksek bir tepeden
Gün batımının tenine dokunurcasına
Yüzümü süreceğim ay ışığına
Bir alışkanlıktır seni beklemek
İyi olmadığım bir geceyi kurşuna dizip
Yalnızlığımın boş kovanlarında
Yokluğuna sığınmacı bir mülteci gibi sarılıp
Seni bekledim
Gelirsin diye
Ellerimi cebimde ısıttım
Olurda gelirsen
Ellerin üşümüştür diye
O narin ellerini ısıtırım sanmıştım
Şimdi yıkık bir kentin arasında
Seni seven kocaman yüreğimle
Dar sokakların tenha caddelerinde
Bir enkaz gibi yapayalnızım
Sen gelmesen de
Deniz’in mavisinde sana dokunacağım her gece
Ve yokluğun kalbime bir kurşun gibi saplansada
Haykıracağım seni
Bu soğuk kenti
Ve yağan yağmurları
Sensizliğe sebebiyet verdikleri için
Şehrin en işlek caddesinde kurduğum
Yokluğunun dar/ağacında sallandıracağım
Sallandıracağım
Ve seni bekliyeceğim
Sen gelmesen de
Seni bekleyeceğim

İbrahim DALKILIÇ