Şairin
Aynalı tömbekisidir şiir
Sabrın
Teneşirinde kuruyan
Ve
Ruhun ateşidir bunca koku
Ki; her dize geçmiş zamana mutedil


Damarlarından sızan Çingenemsi kuşku
Tortulaşmış hayat atığı

Ey! Sırları dökülmüş hayat çiçeğim
Bakma sen
Hüzzam çanları değmiş saçlarına

Köklerin ki şiirin çürük toprağı


Zamanın çiğnenmiş sakızına yapışıp
Çektikçe uzar atıl edilmiş anılar
Bir taraftan güneşe gömüp karanlığı
Daha doğmamış sıcaklığında kelebeğin kozası
Ufkun, sisli ve alıngan darağacına astılar


Ey bahar dalına kuzgun konmuş coğrafya
Yamalı çarşaf örttüler düşlere


Şairin aynalı tömbekisidir şiir
Sırları düşer yaşayan son cümlesinde


Şafağı düşler hep günün duvağında
Elleri pamuk şekeri kokar
Çocukluğun arka sokakları
Hep kırıktı fayları ovaların


İnce belli sözcüklere özlem yazar şair

Kirpiğine mil çekmiş âmâ gurbetinde kırılır*

Üstelik günlüğü yoktur sevdanın

Çevirir zamanın çıkrığını




Ümmü AŞCI
ÜMA