dedi ki ;





yağmurda kolları açıp yürümeyi seviyorum
bir kaç kişi de yürüyor ara sokaklara doğru
bir kaç renkli ışık yansıması damlalar
ben mavi pabuçlu marlen’li kadın
geceden geçip
duvar gölgesine bırakıyorum uzun saçlarımı



gitar telleri dar ağacına dönüşüyor
gözkapaklarım devrik


/


ruhumu saran tortu ahşap güvesi
sönük yıldızlar
uzakta gemi sisleri
denizde rüzgar

ben böyle
kıyılarda can çekişen balıklar gibiyim


dedim ki;


bağ bozumuna eğik bakışlarımız
mutlu mevsimler yoktur, mutsuz insan adımlarında
ve ardışık çatışma başlamışsa nehirlerde


ölüm bir gün sonu buhar selası



yanardağ eriyiğinde tutuşma
kaybolan kuşların çığlığı
toprakta tamtam sesleri
aşkla dönen semazen duası
bir sinegog çanı


/

ne çok yıldız ağladı hasat mevsimi
yüzümüzün yarısı kayıpken
ellerimiz karınca uyuşukluğu
üşüdük nehirlerin intihar edişine



dedi ki;


yağmur dindi arkadaşım
sokağın sonunda tanrı
ağlayalım mı


ağladık...











lacivert