Bazen insan gitmek istiyor hiç düşünmeden...
Yollar boyu kaybolmak istiyor..
O kadar paramparçasındır ki
Hangisini nereden toplayacaksın....
Uğraşmaz da insan zaten
Lanet eder artık her şeye...o noktaya getiren
Hâlâ biraz ümidin varken ne kapılar çalmıştın oysa
Her kapının ardında bir kalabalık vardı,
Ancak hepsi sana kapalıydı...
Kapıların ardı acıdan ıraktı,
Ama sana yine yalnızlık kaldı..

Bazen gitmek istiyorsun adressiz, fikirsiz
Kaldıkça her an ölüyor bir parçan,
Biraz nefes almak istiyorsun,
Biraz gökyüzüne karışmak...
Yürürken yolda gözlerinden yaşlar firar ediyor ansızın..
Baktın ki hâlâ beyninin zindanındasın
En sonunda sigara dumanına karışırsın hatıraların zifirisinde boğularak...


" Ben hiç ağlamadım kalbimden böylesine,
Ben hiç düşünmemiştim böyle puslu,
Yaşamakla ayrı düşmedim bu kadar
Kadere kapalı, bahta uzak,
Yalnız kayalıklara çarpan hırçın dalga olmadım,
Şüpheler kara bir tabur olmuş yürüyor aklımda,
Ben kendimle hiç bu kadar savaşmadım,
Ters rüzgârı ben zannederken,
Adımlarım karıştı, fırtınaya takıldım
Aynaların aksi bile riyakâr,suretimden uzak.
Çünkü ben hiç böylesine adressiz kaybolmadım.."



Ece Islamoğlu... şiir henüz bitmedi, gitmeden bitmeyecek...




Fotoğraf kaynağı : google grafik