Kadınlardan sonra
atları sevdim
at yarışlarını
çünkü işsizdim
ve günlük harçlığımı
çalmadan çıkarmanın yolu
yarışlardı.
Banka soymaktan farksızdı
daha iyisi yasaldı.
Çok kısa süre içinde risk alıp
iyi para kaldırıyordum.
Şanslıysam parayla sıvışırdım
şanssızsam kaybederdim
ve kaybetmek yakalanmaktı.
Küçük kazançları gözüme kestirdim.
İkili bahisler özellikle.
Bir süre sonra sadece aynı insanların
geldiklerini farkettim.
Hep aynı yüzler
genç ve yaşlı tipler
genellikle kaybedenler
hergün oradaydılar.
Ben işsizdim, ya onlar?
Ne işleri vardı burada?
İmkansıza bağımlı
sürekli kaybeden tiplerden
koşu arasında siyaset
koşudan sonra genelde küfür duyardınız.
Bazen yanıma biri gelip tüyo isterdi
“Ben sadece sayılara oynarım, anlamam.” Diyordum.
Yalandı. Çok iyi anlıyordum.
Günlük yevmiyem bile belliydi.
Tanrı veriyordu yevmiyemi.
Başka türlü aynı ölçüde kazanmamı açıklayamam.
Babam gibiydi, çok vermiyordu,
sadece günü çıkaracak kadar,
sigara ve içki parası
akşam hafif bir yemek
ancak kira parası değil
yada bir otomobil alacak kadar
almayı hiç düşünmedim zaten.
Belki otomobil alacak kadar paraya hiç sahip olmadığım için.
Atlar koşuyordu ve ben oradaydım
Kadınlardan sonra
atları sevdim
o aksi kasiyerleri
bir koşu başlarken
sanki gidecek daha iyi yeri varmış gibi sabırsızlanan
tipleri bile sevdim.

Nadiren bir kadın yolunu şaşırır içeri girerdi
bütün kafalar ekrandan kadına döner
baştan aşağı kadını süzer
atlar son düzlüğe çıkınca
tekrar ekrana bakarlardı
ve yarış bittiğinde kadın
çoktan gitmiş olurdu.
At kırmızıydı oradaki gözlerde
bülteni çalışmaktan eskitmiş adamlar
ağzında bahis kupon çiğneyen tipler
çoğu berduş
üç kuruş için birini boğazlamaya hazır
ancak orada aynı kafeste uyumlu davranırlardı
ve sidik kokardı içerisi
birgün son koşu sırasında kalbi tekleyen yaşlı adam
hastaneye kaldırıldı
ve aynı adam ertesi gün sağlıklı görünerek
içeri girince sorduğu ilk soru
dün son koşuyu kim kazandı oldu.

Kadınlardan sonra
atları sevdim
tek fark kazandığımdan daha çok
kaybettim kadınları…