Mürşidi cananım olunca şahit,
Tevhit dergâhıdır, cismimle canım.
Gönül semasında, parladı Nahit,
Cevrine konaktır, safadır han’ım.

Ervahı âlemde, vermişim ahit,
Dönemem ikrardan, o söze ramım.
Aşkın ateşinde, olurken Cahit,
Yanıp kül olmalı, o közde hamım.

Sayısal boncuğa, meylim yok zahit,
Hakka kulluk ile kulluktur şanım.
İkincisi yok ki, o tek bir vahit,
Hiç kimseye değil, kendime tan’ım.

Hakikat ilmini, sanma ki basit,
Onun esrarıyla doldu her yanım.
Her şeyi her yerde, eritmez asit,
Dağları düz eder, al kızıl kanım.

Velev ki şakiyim, demedi Sait,
Ben, ben değil ancak, ad ile sanım.
Takdiri ilahi, hep ona ait,
Gölgenin gölgesi, nişanım namım.

Toplanıp cem olmuş, andadır vakit,
O namusu ekber, ben sırlı camım,
Hayal veresiye, hayattır nakit,
İdrak ikbalim de, dağılır gamım.

Yaralı rüştüne, Hızır’la Raşit,
Eşhedü diyeli, kalmadı zan’ım.
Zatına ereli, şükrümle Hamit,
Bana benden değil, ilmi irfanım.

27.01.2013…Mustafa Yaralı