5
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
1658
Okunma
Bir sokak çocuğuydu o
ama sokaklar onun annesi değildi…
Denize dalıyordu gözleri
Usul usul süzülüyordu umutları akan yaşlarından
Yaşıtlarından çok olgundu
Çünkü en güçlü sandığımız insanlar bile korkarken yalnızlıktan
O korkmuyordu
Çünkü yalnızlığın ne anlama geldiğini bilmiyordu
Daha önce hiç çokluk görmemişti ki
Bu yüzden kıyaslıyamıyordu yokluğu…
(Hiçbir şeye değişmediği zindan hayat ona bir oyun geliyordu)
Elinde yalnızca bir kuru ekmek varken bile gülüyordu hep
Çünkü çocuktu
Yaşı küçük,
Yüreği küçüktü
Ama nasıldır bilinmez dağlar kadar umutları vardı hayata dair
Bir sokak çocuğuydu o
ama sokaklar arkadaş değildi ona…
Annesi öldüğünde bebekti henüz
Bu yüzden hatırlayamıyordu annesi
Ama hep bir koku vardı burnunda
Araya araya tükense de dinmek nedir bilmeyen
Yalnızca gecelerden korkuyordu
Güneş çekilip karanlığa bıraktığında kendini
Yıldızlardan bile korkuyordu
Sığınıyordu bir ağacın gölgesine
Oysa biliyordu onu bahçe bile koruyamazdı
Koynunda yıldızlarla ağlayarak daldığında haram uykulara
Dua eksik olmuyordu dilinden
Kimse öğretmemişti ona nasıl dua edildiğini
Camiden gelen ‘Ya Rab’ sesinden biliyordu sadece
Onu bir Yaradan vardı
Bir de yarinden ayıran…
Bir sokak çocuğuydu o
ama sokaklar anne değildi ona…
Sadece bir çocuktu
Yaşı küçük yalnızlığı büyük
Aklı yaşına yetiyordu,umutları ise yüreğine…
Herkes onu dilenci sanıyordu
Evet,dileniyordu ama yalnızca sevgi ve birazcık umut
Ama kimse dokunmadığından ellerine
Yalnızca yıldızların ve güneşin arkadaşlığını seviyordu,
Bir de masmavi denizi
Çünkü bir tek onlar gerçekti
Ve bir tek onlar ‘bedava’…
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz