Avazın çıktığı kadar bağır.
Biraz da öl!
Mendillere gizle gözyaşlarını
Biraz da gömül!
Envai çeşit kurşun geçer bu sokaktan
Biraz da delikli ayakkabılarıyla
Saat:15:00’lar!
Anma değil, yanlış anlama.
Bu daha çok özlem…
Hadi Hrant, doldur çayları.
Rica ederim bu sefer sigaramdan otlanma.
En azından ocaklar on dokuz çekerken yapma bunu.
Ogün müydü yoksa Bugün müydü bilmiyorum,
Bir it inmiş dağdan,
- bak buraya dikkat et-
İkimiz yeldeğirmenlerine saldırıyoruz.
Senin elinde kürdan,
Bendeyse yırtık pırtık bir ayraç!
O it koşa koşa önüne çıkıyor.
Ben o zaman küçüğüm be Hrant,
Ama özlemden de büyüğüm!
Senin sırtın dönük;
- nasıl bu kadar net hatırlıyorsun diye sorma-
Hatırlıyorum işte!
Ne diyordum?
Senin sırtın dönük,
Kadife bir öğleden sonrası var üzerinde.
Hâlâ anlamıyorum bir kurşun nasıl deler gölgeleri?
Tamam, anlatmaya devam ediyorum.
- hayır, tek şeker Hrant! Hadi al sigaramdan!
Derken hangi dilde olduğunu bilmediğim
Yetimhaneler düştü aklıma.
Senin de hiç böyle yerli yersiz
Bir şeye üzüldüğün olmaz mı?
Veya güldüğün!
Ben en çok kedilere gülüyorum Hrant.
Biraz da cahilliklere…


Kimse bilmez şehrin kararmaya
Gökten başladığını…
Ama ben bilirim…
Bilirim…
Bu yüzden yalnızım ya,
Bu yüzden yalnızız ya…
Ve bu yüzden ölüyüz ya!
Gözlüğüme kimliğim kaçtı,
Az bekle lütfen!
Bilir misin Hrant
- benimki de soru ha-
Türkçe’yi Fransız bir yazardan,
Yüzmeyi de bir dağa bakarak öğrendim.
Baktım yazılanlardan insandan ibaret
O zaman dağ da yüzer
Deniz de tırmanılır dedim.
Yanlış anlama üç yaşında söktüm ağlamayı.

Gidiyor musun Hrant?
Az daha bekleseydin.
En azından biraz daha dur,
Falına bakayım çocukların
Ya da ne bileyim elma yiyelim,
Kızları süzelim
Veya içinden yasin geçmeyen hayaller kuralım.
Peki Hrant,
Peki abi,
Sen bilirsin…
Ocak kaç mermi alır bilinmez ama
Böyle de ölünmez…
Hepimiz olmasa da birkaçımız Hrant’ız;
Kadınlar da dâhil…
Hepimiz olmasa da bazılarımız insanız;
Hayvanlar hariç!