Sevmiyorum artık.. uzunca bir süre edebi metinlerin üzerinde donup kalmayı.. hayatın daha aktivist idame edilmesi adına terk ettim o düzlemi epeydir.. Çünkü naif bir toz alımı gibi addediyorum.. hayatla bağınız kopuyor.. realitelerden uzaklaşıyorsunuz.. karar merkezinizi terk ediyorsunuz o anda..

o itibarla sigaralar yakıp dakikalar geçirmek istemiyorum edebi çalışmalar üzerine..

ama bazen böyle kursağımdan yakalandığımda oluyor elbet.. üstün körü bir okuma denemesi anında ensesinden morfinlenen hilkat garibesine dönebiliyor insan..

işte o anda insan hem okuyor hem de yazara övgüler diziyor peşisıra.. imreniyor.. yüreğindeki buharı merak ediyor.. velhasıl ediyor da ediyor...

kimi zaman feyza'nın satırlarındaki koyu tonlu ve pastel hüzünleri yadsıdığım olmuştur belki. ama bu hüznü burada en iyi ifade eden kadın payesini ondan almamıza güç yettiremez yine de bu yargımız...

duygu urbasındaki envai çeşit kurabiyelerin bugün şekerlisinden tattırdı bize belli ki... keyifle yedik bizde...

saygı duyduğum bir kaleme övgüde bulunmam bilmem hakkaniyet çerçevesinde izah edilebilir mi?

iyiydi..

yaşamdan kopmama adına duyguya hatta edebiyata ve dahi şiire sıfır toleransla yürüdüğüm yeni ve muhkem yolumda bu kaçamak iyi geldi..

ağzına sağlık can..