3
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
980
Okunma
I.
Kar yağıyor İstanbul’a
Aşinalıklar siliniyor… Yalnızlaşıyorum ki sormayın.
Bir rüzgâr esiyor; felç iniyor yollara,
İçim titriyor, üşüyorum. Dokunmayın!
Kar yağıyor dost tepelerine, buzlaşıyor…
Bir sulusepken ruh yokuşlarında mahzunlaşırken
Gönül iklimi baharı kutsallaştırıyor.
II.
Güneşin battığı anda doğarken ay,
Bir serencam başlar; dile kolay…
Endişe; karanlıklar prensi, homurtu sesi
Kurt gibi kımıldar, tırmalar…
Ve hükmeder dolunay…
Karanlığın başlama noktasını endişeler kollar.
Evhamlı endişenin dirseğinde yollar ağlar.
III.
Günah hırsızlığı soyarken ruh ziynetlerini
Gönül hıçkırır, gönül sızlar çaresizlikten.
Gün düşmanı yarasaların adi ruh tıynetleri,
Gocunmaz, dost yüreği dağlamaktan.
S. Edip Yörükoğlu
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz