koşarken hissetmezdim yorulduğumu
oturduğumda anlardım
bugünlerde hep yorgunum niyeyse
hiç koşmadığım halde.


ne basit cümleler kuruyorum değil mi?
ne kadar sıradan
oysa hiçbirşey aynı değil
görünen köy kılavuz istiyor
belki bu yüzden
yeni bir sayfa açıyor zihnim
’imgelerin canı cehenneme !
ben dolaylı anlatımlardan anlamam’
diyor.
onaylıyorum şiddetle:
-ben de anlamam.


az önce sokağa attım kendimi
yağmur yağıyordu
bir şemsiyem bile yok, inanabiliyor musun?
-yani vardı da nerde unuttum kimbilir-
biraz alışveriş yaptım hayata katılmak için
kartımı düşürmüşüm arka cebime koyarken
bi’ daha çıktım sokağa
geçtiğim yollara bakındım
bir kat daha ıslanıp döndüm eve
müşteri hizmetlerini aradım
kartı iptal ettirmek için
telin ucundaki bayanın kibar sesini duyunca
geçenlerde’ zırt pırt arayıp durmanızdan sıkıldım
hiçbir hizmetinizle ilgilenmiyorum
bir daha rahatsız etmezseniz sevinirim’
çıkışım geldi aklıma, utandım.
-neyseki her seferinde farklı biri bakıyor tele-
annemin genç kızlık soyadını unuttum önce
sonra adresi
kesin salak olduğumu düşündü kız
-sorun değil, düşünebilir-
ev telefonunu anımsamam da zaman aldı tabi
neyse...
hayata katılmakta zorlandım anlayacağın
yalnız, hayat bana katıla katıla güldü gibime geliyor.


yine de
gülmek iyidir, diyorum kendime.
biri beni de gıdıklasa...
adı hayat olsa.