rujum sönüyor izmaritlerde
mazgallarda unuttuğum ayakkabı
düşüyor şehrin dibine
topuklarım dumanlı
topuklarım sancılı
üşüyorum




kollarıma doladığın karanlık
sana çıkan yolları kutsuyor
yankısız bir nehir geçiyor aramızdan
omuzlarında unuttuğum başım
saçlarım
idam sehpasında dalgalanıyor
dökülüyor kül tablasına
boydan boya çatlıyor ayna




yırtılan perdelerin ardında
gece yalınayak Salome
bir sen biliyorsun
gök kubbede yankılanan selâlar
yağmurlar
gözlerin ferini çektiğinde
sakat bir çığlık yankılanır nihayetinde




sürmeli bütün özlemler
yenilgiler düştükçe payıma
koyuluyor sessizlik
kaburgaları sıkışıyor hayatın
içimde büyüyen ölümle
çalkalandığımız fırtına
okyanusların lanetine gebe





en çok bu karanlığı seviyorum