’ Kimbilir bugün’e dek kaç kişiyi kırmışımdır,üzmüşümdür, kaç kez yapmam dediğim,
hataları yapmışımdır...
Defalarca terk edildim,aldatıldım .! Evet...Kabul ediyorum...
Sevdigim,güvendigim insanlar tarafından,
terkedildiğim kadarından fazla bende terk ettim...!
Buna da tamam...
Ortada sebep yada neden aramaksızın, kafam yerinde değil, sıkıldım, olmuyor, yürütemiyorum gibi bahanelerin ardına sığınıp...
Düşünmedimde terk ederken acaba gerçekten gitme deyişinde sevgisi varmıydı diye...
Sevemedim.
Evet...!
Ta ki sana kadar.
İlk kez yaptığım her şeyde yanımda olmasını istediğim,
ve ilk kez yokluğunda delice özlediğim biri oldu.
Gözlerimi kapattığımda karşımda,
zifiri karanlığı değil de her papatya gördüğünde birini kopartıp kulağının arkasına yerleştirdiğin yüzünü görüyorum.
Gördüğüm hiç bir rüyayı hatırlamayan ben şimdi nasıl da hatırlıyorum ;
hepsinde sen varsındır belki diye !
Ama olmadı işte.!
Yine bir ihanet çaldı kapımı ,ve ardından sonsuz terkediliş....
Ama işte ilk kez terk edilişi yaşıyorum.
İlk kez terk ettiğim kişilerin hissettiklerini hissediyorum ,
ilk kez delicesine özlüyorum , yokluğunun verdiği matemle yaşıyorum hayatı.
Nasıl zor bilemezsin...
Sanki herkez,herşey üzerime çullanıyor tekmeliyor sensizliğimi, yokluğunu...
Ki zaten geceleri uyku tutmuyor gidişinin bilmem kaçıncı küfürlü saatlerinde,
ve artık sabahları kalktığımda ki yokluğunu biliyorum...
Ama yinede biliyorum artık bir başkasına gittigini...
Ve masalımın bittiğini...
Ama asla hakkımı sana helal etmiyorum yar...!
Tatlı bakışlarınla kandırıp , inandırdın ya,
ihanetini yaşayana dek...!
Öbür dünya da sen YAN...!