"Nasıl anlattın beni bilmiyorum. Hangi sokakta yürümüştük seninle ve hangi iki bakış yakınlaştırıyordu bizi birbirimize hiç öğrenmedim.

Ben bunu bilmemeliyim...

Nasıl dile getirdin hikayemizi adımı anarken akşam zamanlarına... Akşam zamanları, nasıl bir hazin öykü dinledi ki, baş eğiyor şimdi soğuk kaldırımlara...

’Yol uzun...’ demiştim hatırlıyor musun? ’Birlikte yürüyeceğimiz bu yol oldukça uzun. Günah işleyebilirim, seni her zaman sevemem belki, belki beni sevmeni bir başkasını sevdiğimi sanarken istemem..

Kendime bile inkar ederim, çekip gideceğini anladığımda yitip biteceğimi...

Ama seni sevmekten vazgeçeceğimi sandığımda bile seni sevmekten vazgeçemem ben...’

Yürüyorsun değil mi, bensiz de yürüyorsun. Ben olmayan bir ses seni dinliyor, ben olmayan bir ses seni seviyor, ben olmayan eller dokunuyor yanaklarına ve ben olmayan gözler avutuyor bakışlarını...

Ben olmasam da, olmayan ben hep başucunda.. Bir başka tecellîye bürünmüş; benim olmadığımı, unutturmuyor hiç sana.

Başucundaki aynada başka kadın, saçları sarı...
Başucundaki etejerde onun kokusu, onun kitapları..

Başının yanındaki yastık o kokuyor, ben uzaktayım
Sevgilim...
Ben uzakta kalırken bile; olmayan bir benle, o kadındayım."

Asena Gülsüm Güneş