yanlış bahara göçtüm her sonbahar dönüşünde
gözlerim yaban eriği


dallarını da sevmiştim oysa yaşamın
bütün kırlangıçlara inanacak kadar



olmayacak bir duaydı benim gökyüzüm
hiç doğmayacak bir çocuk
biraz bulut oldum sonra yağmur
gerisi intihar



rüzgâr savurdu oturduğum kızılağaç kabuğunu
çığlık çığlığa bindiğim gemiler



usuma yalnızlık ördüm dalgalı saçlarıma
bir çiçeğin kalbinden sürgündüm çoktan
sis kaplar uçurtmaları
iki kıyı arasında kayboldum



üşüdü dilim küldeki çiy tanesiyle
bütün alfabelere inanmıştım



biraz sesliydim sonra sessiz
güneş battı bir kentin üstünde



güneşe inanırsın ay doğar
aya inanırsın dünya ölür
hangi denize taşınsak kıyısında sonbahar


yanağını mendil öper sandalın



bir aşk gelir
bütün kalelerini alıp gider
kum başına kalırsın...





ferhad gülsün / lacivertiğnedenlik