![]() ALFABE'yi DEVRETTİK GÖZLERİMİZE
ALFABE’yi DEVRETTİK GÖZLERİMİZE
"Senle olmaz"larını kulağıma fısıldayıp giderken Dilim , dilim dilim dilimlendi Yüreğimdeki "gitme"ler ise boğazımda sur oldu : "Sus" oldu. Söyle şimdi nasılsın ? Her şey yokluğum’da mı ? Mutluluk dediğin gibi bensizlikte mi ? Beni sorarsan eğer ... Geçiyordu aklımdan da sormaz dedi suskunluğum , Sormaz dedi parmak aralarım. Olsun ben yine de onları dinlemeyeceğim. Söyleyeceğim. İyi değilim hem de hiç. Sen varken Gülüşün güneş olurdu ısınırdı içim Gözlerin uçsuz bir uçurum olurdu da İçim açılırdı , eşsiz bir manzara diye hep o’nlara bakardım. Huzurum olmuştu avuç için. Şimdi ne zaman kaşınsa Ellerin gelecek diye avunuyorum. Sonra birden içimdeki fısıltılar sağır ediyor kulağımı "Aşk aşk"diye atıyor kalbim Ve senin kulakların çınlıyor . Gizleme bunu benden . Gözlerin açıkken İyi bir yalancı olmadığını Sen de ben de iyi biliyoruz. Onun için yalan söyleyeceksen Bir zahmet o dürüst gözlerini yum. Bari onlar "aşk" denilen cinayete tanıklık etmesinler.. Biz hiç olduk Bari onlar "hiç" yoluna gitmesinler. Aşk diye bir çocuk yetiştirmiştik seninle Ortak bir yürekte büyüyordu Sen ve ben "biz"ken. Yokluğumuzu hissettirmiyorduk ona. Seviyorduk seviyorduk ve yine seviyorduk. Sırf içimizden taşmasın diye konuşmuyorduk bazen. Sonra da Sustum , sustun , sustuk ve Bu sayede Yeni bir dil yaratmış olduk seninle Adı : "Sustukça" Dilimize kelepçeler vurduk Ve Alfabeyi gözlerimize devrettik. Dilimiz oldu gözlerimiz Özlemleştiler , gözlemleştiler , seviştiler. En önemlisi de dertleştiler. Gerçi hep benim gözlerim konuştu. Çığlık oldu bakışlarım Ama sen hep sağır kaldın . Gözlerim de her zaman ki gibi bu duruma Görmezlikten değil Ölmezlikten geldi. Sen yine sağır ol benim gözlerime. Duymasan da sesimi Kalbimdeki aşk aşk sesi yüreğinde çınlayacak. Yüreğine gece gibi çökecek ve Ürkütecek seni. Ben küçük harflerle konuşmuştum seninle. Zorla güzellik olmasın diye. Ama ne fayda. Sanki iyilikle de güzellik oluyor. İyiliğin simgesi olan melekler bile can alırken Aşkın iyiliği kabullenmesi ne kadar doğru ki ? Sen ki gözlerinle konuşmayı bile unuttun . Üstelik kendi yarattığın dildi o. Yarattığın dili bile unutmuşken sen. Tanrı’nın yarattığı kulu unutmakta da zorluk çekmemişindir. Bir çırpıda terk etmişsindir yüreğimi. Onun için diyorum ya : Yaratmak Allah’a Unutmak terk edenlere mahsustur -Emre Ay- |
değilmiş
seven gidemez ardına alamazmış yaşam saydığı sevgiyi
selamlar