Genç adam gözlerini açmadan mırıldandı
‘’Kırk mı?’’
Kırk yaşında olmak, kırk kahretsin
Yanında duran sigaraya uzandı
Düşünceli tavırla sigarasını yaktı


Saat sabahın dördü
Kapalı gözler alt dudağına sıkışmış sigara
Perdelerin süzgecinden süzülerek geçen duman
Yorgun beden isyan halinde


Uzun gecelerden kalma
Çürümüş gibi duran mor gözaltları
Arınmalı tüm düşüncelerden
Gözlerini kapatmalı
Sarılmalı uykunun dingil kollarına


Uyumak için her yolu denese de yine uykusuz
Olmuyor
Olmuyordu işte
Umudu kesiliyor artık uyuyamayacak


Dolanıyor salonda raflar dolusu kitaplar
Sürekli açık radyo ve adını fısıldayan yok
Duvardaki iz her şeyi kanıtlamak istercesine
Ne umuyordu
Geride kala kala anılar


Sırtını soğuk duvara yasladı
Eski püskü kiralık odalarda
Heyecan sandığı kaç kadın tanımıştı
Şimdi açık pencereden
Bir tek sesi çağırmak istiyor dağlara doğru
Belki geriye bir yankı bir yanıt duymak


Burnundan sigara dumanları çıkarken
Elini düşünceli alnına yaslamış
Yakışıklı güzel yüzü hani nerede
Saçları seyrelmiş küçük göbeği
Yakışıklı ha!
Dedi kendi kendine


Smokinli partileri düzenlerken
Pırıl pırıl gülümseme elini tutan destek
Bakımsız ev saksıda sararmış çiçekler
Sessizlik kokusu dağılmış giysiler


Bir yığın kitaplar arasına kapanarak
Onun sabun kokusunu arıyor


Döndü yatağın yanında kül tabakasını uzandı
Katıla katıla güldüğü bu odada
Dumanlar arasında katıla katıla ağlıyordu




Ümmühan YILDIZ.