Bir yanım ayrılık kokuyor şimdi...****
Sensizlik sonrası sessizliğin içinde
Tutunduğum duvar üzerinde ışık oyunları
Yalpalarken iskeleye bağlı sandal
Kadife seslenişlerin
Çınlarken kulağımda
Açmaya çalıştığım penceremden
Görüyor musun sen de
Hazin bir yokluk
Akıp gidiyor, Marmara’ya



karanlık bir esaretin ellerinle birleştiği yerden kanıyorum şimdi
usuldan bir öksüz iç çekiş daha düştü az evvel gözlerimden.
adım adım yürüdükçe ardımda senden kalan rotatif huzmeler.
incecik sırtıma yüklenmiş kalın sızılar. üzeri açık simsiyah bir gök kalacak senden
bir zamanlar astarı bile masmavi olan...

seni hatırlayacağım belki unuttum dediğim ani geri dönüşlerde
ve hayırla yad eder miyim bilemem şimdilik. kapalı bir pencere ardında
islenen bir perde gibi rüzgâr bekleyeceğim. ve söküldüğümce senden kendime
ilikleneceğim. denizim çekilecek içimden belki, belki bileklerime dolanacak gidişin...




Karartılı dünün güncesini yaşıyorum****

Kaldırımlara düşen adımlarımı peşkeş çekiyorum
Kokusu birbirine karışmış
Kandırılmış kırmızılı kadınların
Döl tutmuyor artık yürekleri
Akıp gidiyor meçhule
Bu müphemlik korkutur mu seni de!


yollara sereceğim ihtimal kendimi haberin olmadan. ve bir süre hiç tanımadığım ağlayan kadınlara hak verecek yüreğim.
bir kaybolmuşluk senfonisi yaratacağım içimde. başrolü meçhule verip! ayrılık karanlık bir pusuda ıssızca kalmak gibi tek başına.
korkutucu acabalarla yalancı keşkelerle dolu. farazi rüyaların üşürse bir gün ya da ne zaman kaybolduğunu hissetsen, bir türkü dola dilini boynuna...
ve unutma Aşk meçhule vurulmaktır, ondan uzaklaştıkça ne eksilir ne de daha fazla acıtır. ayrılmak, kendi kendine kaybolmaktır.




Yoksun ve yetim tek başına****
Şimdi, yalnız, şehri İstanbul
Gör isterim, duy
Sendeleyerek düşerken
Kız kulesinde matem havası
Gri bir perde kapanıyor üzerime
Ağır bir acı dökülüyor havadan
Sahil boyunca uzanan
Göz çukurlarıma


sana bir masal anlatam dinler misin. suyu tükenmiş bir denizin hikâyesi mesela. ala karanlık sisler kaplamış mavilerini ve gri martılar haykırıyor
öksüz şehrinin yetim havasında. başı boş aylak adımlr istila etmiş. ardı arkası çıkmaz sokaklara ebe.kızıl gözlü yaşar gibi siluetler dolu.
ve birini tanıdık geliyor sana. koşar adım yakaşıyor sana sen kaçmaya çalıştıkça. içinde derin bir sızı ve telaşlı bir matem basıyor iliklerine
ter pompalanıyor her bir hücrene. ve uyanıyorsun bu bir rüya!



Oysa; yeni başlamıştım senli şiirler yazmaya ****
Gitmek zorunda mıydın?
Basa basa sevdamın sızılarından
Tüm soğukları senden bilirim
Bilsen
Sen varsan yanar soba!...


seni kaybettikçe bulduğumu fark ettim uzaklaşmak bir yana...
tüm soğuk esen rüzgârlar, rıhtımını yakmış budala gemiler gibi, sana yazdığım tüm dizeler gibi işe yaramaz, suçlu!
ve tüm elveda şarkıları kefere makamında. kim dediyse canı cehenneme ;ayrılık en soğuk makamlı şarkı! acıttığınca doğru.
kimse soğuktan ölmüyor, üşüten o garip beklediğini getirmeyen sancı.


yürü diyorsun kemancı
senin de
aforoz yemiş ayaklarım boynunda mı
sen ölmeyi bayılmak öğrenmişsin
ilmek çözülmeden yumak dermek kolay mı
söyle kemancı yaşamadan ölmek reva mı!




gayet sağlam ve esaslı bir şiirdi. düşündürdüğü ve dürdüğü düşünleri, dağıt haydi! diyen emirvaki hissiyatının haletiyle, karalamadan ziyade
saçmalamış gibi olmakla, bir nebze de olsa eşlik etmekti amacım.



şiire-şaire hürmetlerimle