Hüzünlü yüzler görüyorum bu aralar
Belirli,belirsiz
Cüzzamlı şiirler okuyorum.
Şarkılar dinliyorum nihavent
Zannediyorum;
Henuz,bakire bir kadın İstanbul
O’na yalnızca ben dokunuyorum
Yüzünde tebessüm,
Başında mavi bir tülbent
Hiç tanımadığım martılar konuyor omuzlarıma
Telveli bir kahve her şeyden önemli benim için
Zira;
Köpüklerini Karadenize benzetiyorum.
Zannediyorum;
Henüz onyedi yaşındayım
Zamanın üstünden geçen bir kaç güvercin
Ve ben,güvercinlerle dans ediyorum




Aşiyan yokuşundan aşağıyı seyretmek gibi;
Sana bakmak
Lale devrinde zambak topluyorum.
Despot bir aşk belkide benimkisi,
Zannediyorum;
Henüz uyumamış çocuklar,
Bütün masalları gözlerinden öpüyorum.
Köpürürken hayal kahvesi.
Bir gövdeden çıkan dört dalın yaprakları şu,
Koca çınar
İhtiyar adamlar geçip duruyor yanımdan,
Ayakları nasırlı
Biri uzun, diğeri kısa
Eşit değil parmaklar.
Zannediyorum;
Ahenk yok hiç bir elbisede
Kimi mor,
Kimi dar
Kimi siyahlı
Parmaklarda yüzükler farklı,
Parantez içinde tırnaklar....