20
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
2617
Okunma
her gün
bir yaprağını
kopardılar
papatyanın
seviyor
sevmiyor
seviyor
sevmiyor.
papatya
anladı ki
çırılçıplak
kalınca
kimse onu
sevmiyor
topraktan
başka.
oysa
sevmek
varolmaktı
sevmek
çoğaltmaktı
kendini
farklı
canlarda.
boynunu
büktü
güneşe.
çirkinliği
bulaşmıştı,
yaprağını
koparan
ellerin
üstüne.
yaradana
sığınıp
yattı
toprağa
cürmüne
bakıp
utandı
onlar
adına.
bir fallık
ömrüne
sığdırdığı
anlara
şükretti
ve...
sevindi
bir daha
kırılmayacağına.
5.0
100% (18)