sığınağımın dağınık tespihi
imbiğinden düştüm
gölecinin tiryaki haline
aş ellerini dağınık aşklarım var
toparla beni biraz

ay çığlılığıyla çık gözlerim durma
uyuyan karanlığın üstüne düş
üşüdükçe yalpalan sakin sanılsın
çınarın can kesiği avcı dallarıyla
Duyum zarımı eşele biraz

göğsümün serçe işçileri çapalıyor vadileri
bağrım sür yüklerini durma
daha irkilmesine vakit varken
çabalıyorum susak hükümleri

buyruk büküğüm
yağmura benzerdi
ihtiyar filiz gibi seyrek
şakaklarım da koşuşmalar
virgül şehirleri toparlanıyor avuçlarıma
ayaklanıyor karnı kırık ayrılıklar

gözlerinin avlusuna konuyor serçeler
dalı koparılmış öfkemin
aklıma gidip geleni vurma
algıma sarkan tarihsel algı
can kesiği ’v’ şekli bir avcı
kan atarımdan şahlanıp
doğruluyorum kavgalara
hizalar göz el sakini
bükülüyor kirpiklerim
dayanmıyor serçe terklerim
buyruk büküğüm