“O, gökten bir su indirir; dereler o suyla kendi miktarınca akar.
Üstte kabaran köpüğü ise akıntı alır, götürür.
İnsanların takı veya benzeri şeyler yapmak için ateşte erittikleri madenin de bunun gibi köpüğü vardır.
Allah hak ile batılı böyle anlatıyor:
Köpük atılır gider; insanlara yararlı olan şey ise olduğu yerde kalır.
İşte Allah böyle misaller verir.”
(Rad Sûresi 17. âyet)Bu mesel ışığında tefekkür ediyorum Kur’ân’ın âyetlerini. Herbir âyet bir kiri, bir cürufu söküp atıyor üzerimden.Sözümün üzerine yapışmış; yalanı, gıybeti, kabalığı köpük köpük önüne katıp götürüyor.
İmanımı şirk pisliğinden arındırıyor.İçimdeki cehalet tortusunu temizleyip, hikmet cevherini ortaya çıkarıyor.Ziftlenmiş kibrimi yıkayıp, tevazumu parlatıyor.Samimiyet duygumu örten, ihlâsımı kapayan, nifak, ikiyüzlülük dikenlerini söküp atıyor.Taşlaşmış nefsimi şak edip parçalıyor.Allah ile yaptığım misakı (sözleşmeyi) gün yüzüne çıkarıyor ve tertemiz fıtratımın üzerindeki kirleri önüne katıp sürüklüyor.Ne kadar batıl fikir ve düşünce varsa üzerimde bir tortu gibi biriken, söküp atıyor hak çıkıyor ortaya.Allahım! Devamlı ıslat beni vahyinin yağmurunda. O yağmur ile hayat ver bana... Üzerimdeki kirler, günahlar, akıp gitsin; bana ve insanlığa yarayacak olan güzel duygular kalsın sadece.Ya Rabbi; kulluk tohumumu, ibadet fidanımı ve insanlık ağacımı vahiy yağmuru ile besle ki; neşv-ü nema bulup, Cennette meyveye durayım diyen nacizane yazıtınızı can-ı gönülden tebrik ederim sevgili şair,sevgiyle kalın hoş kalasınız....