Buralar soğuk,yokluğun düşman..
Ben uyurdum bazen,şiirlerinin omuzunda.
Yük olurdum sana,hayatın akarken ve tutamazken hani sen....
Hayat akardı çünkü;sen yetişemezdin..
Ağlardın o dem,ayakların orda dururdu,kalbin kanadımda..
Yazaradım gelırdın bana,adım adım.
Dudağının kenarında, hep bir isyan asılı kalırdı..
Diyemezdin..
Ne desen olmazdı, bilirdin..

Döner dururdun,karışarak; başında kavak yelleri,
Büyütürdü yalnızlığın seni;
Büyümeyi, hiç seçmezdin.

Türkülere bulanırdın,şiirlerde kan kusardın..
Söylesen bir türlü,çığlığın bin türlü..
Susmalar yakıştırırdın kendine,
Susardın..Günlerce susardın;
Haftalarca susardın..
Sonra gidip, kan kusardın,
Bir şiir yazardın,şair gönlünden yellere verdiğin,
Çekerdin kılıcını; saplardın,o dağın zirvesine...

Gelmeyi, herşeyden çok isterdin..
Ve hiç gelemezdin...

Hiç kimse susarken,bu kadar çok konuşamazdı.
Hiç kimsenin sessizliği,ben de bu kadar çığlık olamazdı...