Ah canım efendim
İstanbul yıkıldı sessizliğimden

Ah canım efendim
Gözyaşlarım nehirlerle yarışıyor diyorlar

Ah canım efendim
Saçının teline kurban olsun bu can

Sensiz bu dünyaya sığmayan o taş ta ben olaydım
Asude süzülen gözyaşımın yasından bir katrede sel olaydım

Ah canım efendim
Şu içtiğin kaseden bir damla su da ben olaydım

Senin ateşinle yanan ,aşkınla aciz kalmış kalbime
Söz geçiren de ben olaydım

Deste deste büyüyen aşk ipliklerine geçen iğne de ben olaydım
Sensiz nefesim kesik kesik

Ah aşkınla bitap düşmüş, ellerim yurtsuz kalırken,
İçinin eriyik sularına bir elmasta ben olaydım
Sana ışığı getiren o arı da ben olaydım
Gece gündüz çalışaydım,

Ah canım efendim, odanda ki bir masa da ben olaydım
Sarıldığın bir kalemin de ben olaydım
Sıra sıra dizilen kitaplarına bir önsöz de ben olaydım

Bahçen de büyüyen, bir ağaç ta ben olaydım
Dilinde kesik kesik büyüyen bir isim de ben olaydım

Can parça parça iken, sana bir bütünde ben olaydım
Zerresine düştüğüm gözünde büyüyen bir ateşte ben olaydım
Kavrulaydım

Ah canım efendim
Senle doğmuş o parçanda ben olaydım

Mısra mısra akan şiirine bir dize de ben olaydım
Adına kurban olduğum, var ise bir umut
O umuda kurban olaydım..

kalbine düşen nice aşkların en öznesi ben olaydım
Kanında boğulaydım.

Ah canım efendim
Aşkınla solmuş defterlerin kısa tufanı da ben olaydım
Ben olaydım..

Dudaklarına dokunan sigaranın son içli nefesi de ben olaydım
Gittiğin uzakların bir yolu da ben olaydım
Yorulaydım

Başlayıp başlayıp bitiremediğin o son öykü de ben olaydım
Kırılıp kırılıp
Kırıldığı parçasını kalbine yapıştıran o savaşçı aşık ta ben olaydım

Yar ‘’yar’’iken
Sadakatinden aşk çeşmesini reddeden bu cana

tek ilaçta sen olaydın.