![]() SEKİZİNCİ MÜHÜRŞiirin hikayesini görmek için tıklayın ’’Ben bu aşkın çilesini
Yanar çektim tüter çektim Yedim gonca sillesini Bülbül gibi öter çektim Dizgin etsem gönül atın Geçer göğün yedi katın Yalan dünya maslahatın Kah bitmez kah biter çektim ’’
Dönsün dünya, aşk içinde yolcusu geçerken
Ve düşerken menzile İlk gömülsün Suya yazgısı perinin Yedi yüzyıl aştım geldim Dağ dağa kavuşurken buldum seni (her dağ ,dağlamazdı yarayı bilmiyordun) Beklerken aşkı, kalbine mühürlü Hikaye olduğun bir kıyıda.. Mucizeler keşfedilirse ‘’mucize’’oluyor adı Artık hiç kimse inanmıyor mucizelere Ol’sun .. Görünmez prangalar vardı bileklerinde İlk gözüne değdiğinde parmaklarım An’ladım. Lakin kayıptı zaman bu kıtada İlk düşüşümdü, senin için . Ben keserken mavi mavi Tek tek çözerken düğümlerini Sen Gözlerinde Karun olduğun dönemden Sürüklediğin hikayelerde kibirlenirken , (bunu beklemiyordum) Okyanusta yunus seslenirken, deniz ikiye ayrıldığında hatırlarken ve dönerken yüzünü kitaba ışığın ve karanlığın dansı ile (EN ÇOK BURADA SINANIRKEN KALBİN) Der iken Şiir olup düşerken kalemden Sanıyorlar ki Gidilmez bu yüzden. Gidilir hem de Tam da bu yüzden.. Beklenir tekrar yazılmasını aşkın Alnımıza .. Biliyorum inanmıyorsun Ol’sun Ol’man içindi güneşin cömertliği sana İnanman için değildi bu hikaye.. Büyük resme ER’meyen ne bilsin.. Affettim uzun geceleri, düşülen boncukları halkadan Affettim tüm rollerini yüzyıllardır ve kendimi Hatırladı kalbim aşkı ,çemberden ayrılırken Aşka layık olmayı ,aşk olmayan ne bilsin.. Kanatlarımı ateşe teslim ediyorum Hira’ ya süzülürken Seni orada bekleyeceğim.. Barışmanı kendinle ve yeniden Kavuşmayı nefesinle .. Başka bir yüz yılda .. Sibel EŞİYOK |
insan en çok kendisinden başlar kırılmaya
en çok kendisinden başlar dağlamaya
ateşınden başlayınca sorgulara
yer gök farketmez
külü de yangını da kendisidir
Ateşten korkanlar utansın
çok sevgimle