Tutuşan yapraklarda kalan yokluğun
Şimdi iflas sürecini yaşıyor
Umutlarım
Sensizlik gözbebeklerimde miras bir yaştır
Seni andıkça yanaklarımda sulanan

Bir ucubeye dokunur gibi
Nazlı nazlı yağıyor yağmur
Anıların üstüne
Deliren yalnızlığım intihar eder
Sevdanın fırtınalı denizinde
Kayıp bir yolcu olur boğulurken aşk
Yüreğinin zindanlarında bir gemi misali
Çürümeye terk edilir.
Sana yüce yaratıcıdan emanet edilen sevgiye
İhanet etme gönlünü sevgisiz bırakarak
Bülbül gülden sakınmaz aşkını, meşkini
Sen hangi çıplak çağda unuttun gülümsemeyi

Senle dolu hatıralarım
Zihnimin baharında hep yeşil kalacak
Sanma ki gidişinle solacak
Bir gülün yaprağında asılı kalan gözyaşlarım
Bu aşkın denize dökülen ırmağı olacak
Gözlerinin şafağında doğan güneş
Ben olsaydım keşke
Dilime zincir vuran gurur
Sen gidince dönülmez ufuklara
Kendiliğinden kırıldı
Silah dayayan aşkıma gurur kilidi

Papatyayı vurdular
Dallarını kırdılar
Seviyor sevmiyor diyemiyor
Yapraklarını kopardılar

Hüseyin Özbay