Neden soğuk bir yalnızlık içindeyim?
Gözyaşlarım neden akıp gidiyor?
Kendimi hiç bulamıyorum!
Bulduğum tek şey yalnızlık.
Gözlerimin altında:
Hep karanlık bir oda,
Kör bir ışık
Ve de ben!
Kördüğüm çözüyorum kendimce.
Ama nerden başlasam hep aynı yerdeyim.
Aynı nokta,
Aynı düğüm
Ve işte yine kördüğüm.
Bulamıyorum ki nedensizce, sonuçları.
Sarpa sarıyor her şey,
Zihnim yok,
Varla yok arasındayım!
Yaşıyorum evet, ölmüşçesine.
İşte yaramaz, sap tutmaz
Bir hiç hissediyorum bütünümü.
Ne yapsam da,
Nelere girsem de,
Vardığım sonuç aynı;
Hüzün!
Şu kara bahtlık var ya?
Hah! İşte o benim.
Ne acıklı bir şarkı değil mi?
Anlamak, yorumlamaktan zor.
Ateş döküp yanmak gibi,
Bir denizde unutulmak gibi,
Çocuk aklıyla ağaçta asılı kalmak gibi.
Yada soğuktan donan bedenimi,
Buzun üstüne bırakmak gibi…
Sonra da…
Bilirsiniz işte hep aynı masal deyip geçerler,
Ama…
Benimkisi gerçektende, gerçek.
Ölüme ramak kala hayat,
Ve yaşamaya umutsuz.
Yani ben,
Neyi düşlesem hayallerimde;
İşte O…
Hiçbir zaman gerçeğe kavuşmaz…
Hatta aksine çıkar her şey.
Belki aksisini düşlesem:
Olur mu?
Yani kötüden güzele…
Olmuyor kötü kötüsüyle kalıyor.
Atsam mı kendimi dünyadan?
Sanki sonrası lezzet mi?
Aksine korkunç bir afat çökecek boynuma.
Kurtulmak mı?
Kim demiş!
Kurtuluş yok acı var.
Çaresiz ve çaresiz,
Başka da kelime bulamıyorum…