Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Okuduğunuz şiir 10.7.2011 tarihinde günün şiiri olarak seçilmiştir.
Anne - IX
fesleğendir kadın... içine dökülür gözyaşları, el değince saçılan kokusu bundandır
sana gelirken anne tüm yolları unutuyorum her yol sana çıkar sanıyorum kayboluyorum
geceye sesimden yekpare bir çığlık düşüyor ne zaman seni düşünsem, sana benziyorum büyümüyorum senin kızınken, sadece bekliyorum
beni dinler gibi yapan düşlerimin tozunu alamıyorum hissederken avuç içlerine yağamıyorum nur gibi
neresinden tutsam hayatın, ayrılık bir yanılgı bulaşıyor ellerime, zaman belki yalnızca zaman
al beni koynuna anne masallar bizi / biz zamanı avutalım
anne uzakları yakın etsene beni benden geri getirsene duysana kalbimin davullarını
yakalasana anne uçan balonlar gibi ellerimden kayan umutlarımı en güzel yerinde biten masalların kederli sayfalarını yırtsana geleceğimden, acıklı sonları
umutsuzum ayrıca yalnızım, yabancıyım bu düzene sesler ve yüzler yalancı bir rüzgar belki kayıp yıldızlar ardınca bilinmeyen boşluklar...
örselendi yine sahipsiz heveslerim bir uçurtmanın kuyruğunda kaybettim çocukluğumu
geceye kanrevan bir öykü gibi bulaştı sözlerim çamurlaşmış pişmanlıklar hücrelerimi deliyor sanki
siper olamıyorum anne kimselere kendime bile seslenmekten aciz kendime bile çare aramaktan yorgunum
anne afişe oldum yerin diplerinden yer beğeniyorum yurtsuzluğuma uzakları yakın edemiyorum gidemiyorum derman aradığım yarınlara
paslanmış bir feryat yükseliyor içimden ispiyonculuk yapıyor sırrım kefil olamıyorum hafızam için güvensizim anne
bir hasretle kopar sandım fırtına bir sevmekle geçer sandım yangınım pervane oldum kendimi değirmen sandım kendi eksenimde dönmekten döndü başım
başka yol yokmuş sana çıkan bana açılan kapı yokmuş ben kirlensemde temiz kalan
anne.. bir ilahisin içimde mistik kentinin etrafında dönüp duran ben avare, ben divane, ben.. kaybolmuş bir kız çocuğu
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Anne - IX şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Anne - IX şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Güne yakışan bu güzel eserin sahibi sevgili ustamı kutluyorum. Büyük keyif aldım, emeğinize yüreğinize sağlık. Sevgi, saygı ve selamlarımla. Hoşça kalın…
fesleğendir kadın... içine dökülür gözyaşları, el değince saçılan kokusu bundandır
oy oyyy!!!...şiire...ne güzel bir giriş böyle...ve anne şiirleri...ah beni can damarımdan vuran şiirler...yorumda şiirde...çok çok güzel...kutlarım gönülden...şairem..sevgimleee...hep..
işte bu ses nasıl iliştirilmiş imge sese hasretmiş oy ablacım cok sıcak samimi idi vallah sevdim düet konsuunda ısrarlıyım kalimera ablayla nasip olmadı bu defa olur saygım la yürek sesine selam olsun
şimdi gözyaşlarımı incitmeden ağlıyorum, dualarım adına mühürlenirken dilimde, soluğuma yorgun bir nefes bırakıyorum.
karanfillerim üşüyor yokluğunda anne, her geçen gün daha çok büyüyor çocukluğum, bir tek; gidişine alışamadım görüyorsun, boşluğuna sığındığım suskun duvarların sırtında, bakışına vurgun ürkek kelimeler biriktiriyorum,
parmaklarım dudaklarımın ucunda titriyor hasretine kaç gece bağışladım hatırlamıyorum
odamın en karanlık köşesinde çiçeğini sularken; biliyorsun, biz seninle bütün sürgünleri soldurmuştuk anne, bu kent hiç bu kadar yalnız kalmazdı eskiden, yıkılırdı kirpiğimden süzülen baharlarım, ben sadece sana sürüklenirdim, dokunduğum tüm mevsimler sensiz tükenirken.
yüzüme baktığında gülmeyi öğrendiğim, pencerende çırpınan güvercinleri beslerken, şafağıma düşen güneşin doğmadığını, inan senden başka hiç kimseye söyleyemezdim.
göğsüme bıraktığın yaram kanıyor, bütün dileklerimi kopartıyorum gökyüzünden, kaç ömür gizledim gözlerindeki yangına, saçlarındaki yıldızları hangi denize sakladın anne, vakitsiz firarlarda hep kayboluyorum.
ÇOK ÇOK GÜZELDİ..HAYATIN İÇİNDEN DİZELERDİ...BEĞENEREK OKUDUM.. GÜZEL VEDE ANLAMLI BİR DUYGU PAYLAŞIMIYDI... YÜREĞİNİZ VEDE KALEMİNİZ DERT GÖRMESİN..KUTLUYORUM
şiiri anlamak için videoyu izlemek ve şarkıyı da dinlemek gerekiyor.. şarkının sözlerini anlamasam da bende bıraktığı duygu yoğunluğu ağıt oldu... videoyu izlerken de kavuşamayan iki tenin hikayesini tattım... şiirin bıraktığı duygu ise en yalın sevgi olan anneye sesleniş ve kendini bu sevginin güvenine bırakma arzusu.. çıkardığım sonu; içten ve yalın olan sevgi... çok beğendim.. saygılarımla...
• Can Yücel’e sormuşlar; neden hep babanıza şiir yazıyorsunuz üstad vermiş cevabını: Anneme olan sevgimi yazacak kadar şair değilim…
A.N.N.E...
Evet,gerçekten Anne’yi sığdırabiliyor muyuz yazdıklarımıza. Anne sığar mı şiire ya da? Şiiri okurken,hani Anneme koşarak gidip, öpmek geldi içimden ellerini, koklamak istedim belki de avuç içlerindeki o masumiyeti; ama nereden bilebilirdim ki Annemin o an yanımda olmadığını.
Nasıl da unutmuşum günler öncesi çekip gittiğini.Gelmesini bekleyemez miydim? Beklerdim beklerdim beklerdim… Bekliyorum.
Bir gün gelecek.
Üstadı şimdi daha daha daha iyi anlıyorum. Bütün bunları anlatmanın ne gereği var,demeyin lütfen. Ya da deseniz ne olacak ki,köşeye çekilip öylece seyrederim sizleri… Çünkü ben, şiirlerin bana neler hissettirdikleri üzerinde dururum ekseriyetle ve acizane yaptığım yorumlarda bunu dillendiririm hep. Dolayısıyla bu sefer de bunları yazdırdı şiir/şair.
Suç benim mi,ya da yalan mı söyleseydim size? Daha mı iyi olurdu?
…
Şiire birkaç defa gidip geldim,önce kaçtım sonra tekrar yakalandım. En sonunda da yakalandım kendime. Suçlu bir kişi varsa, o da Şair’dir! Ve suçlarıyla sevmişimdir şairleri.Hep…
‘’sana gelirken anne tüm yolları unutuyorum her yol sana çıkar sanıyorum kayboluyorum’’
Aslında anne’ye çıkmaz yollar: anne yoldur çünkü. Ve o yolda akarız durmadan.Her şeyi yaşarız,herkesi anarız o yolda. Kaybolmaya gelince,kaybolmadan anlayamazsın… Birden ayrılmaları yanlarımızdan o kadar acı veriyor ki,keşke keşke keşke….diyorsun.
Ama yok. …
… …
… …
... ...
...
‘’anne beni diriltsene böyle yaşayamıyorum’’
Ne diyebilirim şimdi,hangi kelime izah edebilir ki bendeki yansımasını bu bu bu dizelerin, bu şiirin.
Çok güzel dokunuşlar. Esrarını yitirmeden filizlenen cümlelerin tesirini tarif edemem. İnsan okuduklarını kabul ederken pek çok şeyi feda edebiliyor zihninde... Bütünlüğünü başarıyla koruyabilen paylaşımınızda yol almak çok keyifliydi. Tebrik ederim.
En çok, arka ceplerimde biriktirdiğim çakıl taşlarını Birde seni özlüyorum anne Duvarlar kocaman Hayallerim son deminde küf tutmuş / Kucağına al beni Memleket ninnileri fısılda en usulcasından Kalbime dokun / uyut beni Uyandığımda rüya olsun yaşadıklarım zamanın hurdalığından çekip çıkar çocukluğumu Arka mahalle isyanlarını bastırayım İki parmağımı namlu yapıp doğrultayım şakağına zamanın Küçücük evimizde, o varoş mahallemizde uyanalım Saklambaç oynayalım çocukluğumla Ben yılların ardına saklanayım sen bul beni Sobele beni / karanlığımın köşesinde…
Yaralıyım Namlular doğrulmuş Tetikler düşmüş Daralmışım Yıkılmışım mavzerimin üzerine Vurulmuş bir kuş kanadından Döne döne düşen bir tüy gibiyim Her yer buğu Her yer uzak Bir sabah doğur bana Uyanması zindan olmayan…
Anne deyince aklıma gölgem düşüyor / nedensiz sanırım gölgem annem olsun, hiç ayrılmasın istiyorum bazen kanadı kırık bir kuş kanadından döne döne düşüne bir tüy gibi / düşüyorum yokluğuna bir esimlik rüzgarın beline sarılmak istiyorum bazen terkisinde anne kokusu / fesleğenlerin koynundan kundaklanmış ve şairin dediği gibi; "anne.. bir ilahisin içimde mistik kentinin etrafında dönüp duran ben avare, ben divane, ben.. kaybolmuş bir kız çocuğu"
Anne denilince bütün suslar avaza duruyor içimde...
çokça beğenim ile Tebriklerimi bırakıyorum değerli şair...
Abdulkadir BOSTAN tarafından 7/12/2011 11:25:10 AM zamanında düzenlenmiştir.
yakalasana anne uçan balonlar gibi ellerimden kayan umutlarımı en güzel yerinde biten masalların kederli sayfalarını yırtsana geleceğimden, acıklı sonları
siper olamıyorum anne kimselere kendime bile seslenmekten aciz kendime bile çare aramaktan yorgunum
Her yüreğin sığındığı bir limanı vardır...Bu bazen sevgilidir...bazen anne...bazen bir başkası...Lakin anne gibi munis... güvenli... tat veren.. .huzur aşılayan bir kucak bulunamaz...Anne hem madden, hem de manen tedavi merkezimizdir... Okşayan elleri...şevkatle bakan gözleri...mutluluğu telkin eden tavırları bir başkadır...Anne duygusuyla taçlanan dizelerin kalemini tebrik ediyorum efendim...Entellektüel.
Resime bakınca 9 sayısı daha bir anlam kazandı şiirin bütünselliğinde.Saydım dokuz:?? Ama öyle bir derinlik kazanmış ki dizeler. Defalarca okudum okudum Dilerim yarın güne düşmüş olarakta paylaşırım bu güzel çalışmayı. Şair söylenmesi gerekeni söylemiş Efsunkar bir güzellik gerçekten Beğeniyle paylaştım
Çok duygusalım, gözlerim doldu doldu birikti kapaklarınca.