ben yalnızlığım
gecenin ellerini arıyor, dikenli ellerim

görünmez yanıyım kimselerin

kaybetmişim ebemi
hadi beni kimsesizliğinizle sobeleyin
...
güneşin rahminde taşan nur topu bebeğim
beşiğim asılı ebemin kuşağında
ağladıkça ben
yedi renkten kuş sütü emerim

yıldızlar düşer bilinmedik kuytulara
oysaki ben onlara hastayım

ay dolanır, elinde hüzün bıçağı
kesecek işte göbek bağımı

hazanda baharı beklemelerdeyim

hain bakışlı yılanlar
dolanır dünya batağında
zehri tek değil
kıvrılmış dillerinde
düşersem içine...

zalim evren, ağ örerken içindekiler, içim dışıma çıkmış emeklemelerdeyim

tez gelişler
tez gidişler mi bir tek ağlatır


asıl ölümü
mahşerde öpecek çölün dudakları

bulutlar şeffaf kefen ıslaklığında
sarılır ruhum
sarar ruhumu

bir tek şairler mi anlar

yüzü kızarmadan
gün aşırır geceyi
gece de günü

doğallığı bozmuş, uyarız sinsi hayata
ama hep uyutuluruz içi boş yaşamla

boz kırlarda
bir elmanın yarısı olmak değildir asıl derdimiz
tümünü bulma telaşında ateşli, ezik yüreklerimiz

ah o ruh eşi arayışları
ne afetler doğurur
ne kıyametlerde boğar

kopan gök, avuçlarında bıraktığımız küle dönen düşlerimiz
bizden göçen
göçen biz acizler

bir avuç toprak paklar
esaretimizi
bugün dünü unutur, silerken anıları gözlerimiz
yarını ıslatır yağmurlar

sonrası kuraklık
kısır döngü

aldırma
yüzünde şen bir düğün havası
kalk ayağa
katıl sen de sessizlik, sürü halayına

belki de susamadık
gem vurulmuş suskunluğumuzla...
...

ben yarin yüreğine düşen kör ebeyim
sobeledim yürek duvarlarını
ben artik yardan içeride bir nesneyim



Sude Nur Haylazca