sevda türküsü yankısıdır cümlelerimden boşalan ağıt





yağmuru senden sonra da içtim
senden sonra da çaldım gülün rengine gözlerini
acemi günde gecenin diriliğine
bugün de gelmedi ellerin
küçük umutlara serpişen yontuda
kapkara aklım
ateşi hatırlar
anıdan açlık serer bulut
suda seken anlarıma
kim öperse öpsün duasız aynanın masalından
vakitler suç
uzunca ömrümün koynunda
ki
dile düşen ayrılık
destan coğrafyada






sokakların tenime her kıvrımı
kederin bacağı gibi uzar takvimlere
düşerim duvarlara/
bağırsam
kimse duymaz yüzünün sığınağında sesimi
şarkılarda rüzgarlı melodi
kanatlarında yorgun uçmalar





uykusuz düşün
suretine serilen kapılarda yalnızım
fırtına tozuyla yuvarlanan odam
herşey darmadağın
herşey ansızın soluğumda incelen
büyüyen dağların merhabasını kucaklar ayrılık
kaşlarını hiç çatma baba
ölüyorsun diye
yüreğimin gövdesinde
ben kendimi asıp gidiyorum
gölgeme...



güneşi hiç görmem omuzlarımda
iki adımda bir ayaklarım uçurum
dualarıma sessizliği koyun
çocukluğumu biraz



içimin boşluğuna sıçrayan yazgım
ne çok şey koparıyor böyle
yumak duygularımdan

halbuki

seni içerken

yağmurun ellerine bugün de gelmedi gecen