Bir boşlukta yüreğim gidişinle birlikte
Zaman ayarlı bir bombagibi bekliyorum seni
Giderken senin ardından ağlamayacağım diye
Kendi kendime cevapsız sorulara mahkum oldum
Kurgulu düşlerimde seni ararken aşk denizinin
Kıyıya vurmuş ölü balığı gibi mahkum oldum sensizlikten
Kimselere anlatamadım derdimi gidişinin ardından
Oturdum ağladım sustum ağladım, ve bir gerçeği
Geçte olsa anladım aşkı yaşamak haram olmuş bize

Sen ıslatmasını bilmeyen bir yağmurdun gökyüzünde
Ben ise aşk denizinde canlanmaya çalışan ölü bir balık
Çisil çisil yağarken üzerine nasılda kıydın sevgimize
İçimde bana el kaldıran derin sancılar, ölülüyorum
Günden güne, yokluğunda bütün mevsimlerim kayboldu
İçimdeki devrik düşünceler aşkta devrim yapıyor

Ve heryere aşkı dağıtarak gidiyor içimizdeki duygularımız
Sen olmasanda herşeye ramen mutluluğa dogru koşmakta güzel
Sen benim eksildikçe çoğalan çoğaldıkça azalan yanımsın
Yanlız kalmış bir kentin yanlızlığında arıyorum sesini
Doğan her güneşte hayata inat sevmekte güzel olsada
Kanadı kırık kuşlargibiyim öksüz ve çaresizim

Bir çocuğun gözlerinde bir annenin sevgisinde arıyorum seni
Her defasında sensizlik her defasında yanlızlık çaldı kapımı
Koy beni sensizliğe koy beni acılarımla başbaşa
Ben herşeye ramen hayata inat mutluyum
Şimdi yoksun yanımda biliyorum dönmeyeceksin
Dönmeyeceğini bilsem bile can tanem ben sadece seni sevdim
O damızın saati karşımda seni düşünüyor seni yaşıyorum
Her dakiyka her saniye her saat vuruşunda

Ve her sabah uyandığımda zaman dursa
Tüm gelmiş geçmiz zamanlar bize doğru aksa
O anı tekrar yaşasak ve bana gülsen ve aşkım desen
Ve yanaklarının gamzelerinde kaybolup gitsek ikimizde
Artık yokluğunda tüm sabahlar karanlık ve ben öksüz
Yıldızlar çekilmiş gökyüzünden ve ay geceye küsmüş

Yokluğunda çaresiz ve yanlız kimsessiz kalmış
Zaman ayarlı bir bombagibiyim tüm zamanlar patlamaya hazır
Ve yine zamansız gelen bir ayrılığın ölümle yaşam kıyısındayım
Seni sayıklıyorum düş sancılarımın yanlızlığında
Ve kendimi ihbar ediyorum aşkın gözyaşlarına...

Ufuk GÜNEY