![]() Anne - VIŞiirin hikayesini görmek için tıklayın yarası olmayan yaralının halini ne bilir
çok yol birikti önüme anne, biraz daha gayret etmeliyim... günahkar gecelere günahsız ninniler söylüyorum çocukluğumda okuduğun masallar geliyor aklıma şimdi, gençliğimin arnavut kaldırımlı yarınlarında başkalarının derdini dert edindiğim için kınıyorlar beni özgürlüğü düşlediğim için –bakışlarıyla- ayıplıyorlar geleceğime kederlendiğim için alay ediyorlar anne mor şiirler doğurmak için gelincikleri asıyorum gökkuşağına limon ağaçları tütüyor burnumda ve zencefil kokusu mutfağımızın dönebilseydim keşke çocukluğumun küflü evine, dermansızım anne kadrajına sığamadığım resimlerde hep eksik çıkıyor bir yanım boşluğa bırakıyorum ölü(m)lerimi, ölüp ölüp dirilenleri ah anne sancılı düşüklerle kanrevan olduğum gecelerde hasretinin çığlıklarını basıyorum koynuma gövdem hançer olup dağılıyor lacivert gecelere kuşatılıyorum gecikmiş feryatlarla; bitiremiyorum geceyi sabahı dar ediyorum bardağın boş tarafı eşliğinde yorgun nisanlar, dalgın insanlar ve dargın kalabalıklar -ahh- hevesle mayısı bekliyorum içim ç/ağlasın diye anne bahar gelsin de kalbimi yumuşatsın, çiçekler versin ellerime soğuk mezar diplerinde bulmayım bedenimi kaybettiklerim hesap sormasın çocuksu zaferlerime kırık yenilgilerim de benim, yitirdiklerim de anne bunca yük, bunca kasvetli günler ve muazzam kederlerim anne bunlarla nereye kadar giderim, çok bitkinim olur olmaz anlar da bana da yer verecek mi kimsesiz sevinçlerim beş vakit andığım gönül fakirliğim ve üç öğün devşirdiğim heveslerim anne neredesin sineme mühürlediğim ellerim zehir zemberek taşıyor vicdanıma yollar kıvrım kıvrım kıvrılıyor önümde çocuğum ben anne, virüs kapıyorum kirlenince fulya/nisan2011 |
çok ama çok güzel bir şiiri
hüzünlendim ..
saygıyla efendim.